Σήμερα όχι.

Posted on Οκτώβριος 15, 2015

0


Σήμερα ήταν μια ακόμα ψόφια μέρα. Καφές, δουλειά, ύπνος, ξανά καφές. Και τώρα κάθομαι να γράψω. Νιώθω τα χέρια μου να ξεβάφουν, να αφήνουν λεκέδες πάνω στα πλήκτρα. Μετά στο ποτήρι του καφέ. Τα έχω κάνει όλα χάλια, τα αγγίζω και τα λερώνω. Με ευχαριστεί αυτό. Όλο να αγγίζω και να λερώνω. Μου δίνει κάποια απόλαυση, τώρα στο τέλος της μέρας.

Σήμερα δεν ήμουν όσο ηρωικός θα ήθελα. Για την ακρίβεια δεν ήμουν καθόλου ηρωικός.  Δειλός ήμουν. Απλώς ανέλυα όλη μέρα τους άλλους. Ήμουν ψύχραιμος και τους εξέταζα προσεκτικά. Πρώτα με εξόργιζαν, μετά έβλεπα πάνω τους κάτι από τα εφηβικά τους χρόνια. Έτσι, ψύχραιμος αναλυτής, επιεικής πλησίον.

Και να, τώρα έφτασε απόγευμα κι αναλύω τον εαυτό μου. Καθόλου ηρωικός – σας λέω –  σήμερα. Θα πιω τον καφέ, θα φάω και θα κοιμηθώ. Θα έχω παρακάμψει τα μισά ως δευτερεύοντα και θα έχω αναβάλει τα άλλα μισά ως αναπόφευκτα. Σήμερα ο Άμλετ δεν θα εκδικηθεί. Καμιά αντίφαση, καμιά αδικία, καμιά προστυχιά δεν με αναστατώνει.

Αύριο θα ‘ναι μια άλλη μέρα. Ίσως αύριο πλησιάσω τις πιο ηρωικές στιγμές μου. Χωρίς καμιά ψυχραιμία και άνευ αναλύσεως. Θέλω αύριο να αναλυθώ μέσα στην ανάσα των άλλων. Να μην τους εξετάσω. Να σκαλώσω στην πρώτη αντίφαση, στο πρώτο οξύμωρο πράγμα, στην πρώτη αμήχανη στιγμή και να την υπογραμμίσω.

Όπως πάει αύριο. Χωρίς σχέδιο.

Advertisements
Posted in: σκέψεις