δεν είμαστε άνθρωποι.

Posted on Απρίλιος 5, 2015

0


Δεν είμαι άνθρωπος,

είμαι κομμάτι από τις ελπίδες και τις φρίκες όλων γύρω μου.

Ράκος από τις αναμνήσεις τους

κρόσι ξεσκισμένο μέσα από τα νεύρα της σάρκας τους.

Ρετάλι από ένα ιδρωμένο όνειρο

θρύμμα από τους φόβους και τις ενοχές τους.

Στάλα ανασφάλειας, που πέφτει την πιο ακατάλληλη στιγμή.

Ακίδα που χώνεται

σε μια κακοφορμισμένη πληγή,

που ζέχνει και ξερνά.

Δεν είμαστε άνθρωποι·

είμαστε εικόνες και ομοιώματα από εφιάλτες προπατορικούς

κι από τις υψηλές στιγμές, τις αποφασιστικές

που αντιφέγγισαν στα μάτια μας

και γίναμε μάρτυρες τους.

Είμαστε όστρακα,

που πάνω μας γράφεται  η ιστορία του άλλου.

Είμαστε η μοιραία σύναψη,

η απολύτως αναγκαία,

αυτή που δένει τους θνητούς

και συγκρατεί τη μυθολογία τους.

Αυτοί

που μπροστά τους δικαιώνεται ο άλλος και ο εαυτός.

Μονάχα μπροστά τους.

Advertisements
Posted in: ποίημα