Σημείο αναφοράς: Ρίτσος και Αι γενεαί πάσαι

Posted on Μαΐου 2, 2013

0


Πίσω από το μεταφυσικό υπάρχει πάντα το ανθρώπινο. Ο στίχος είναι πάντα στίχος και στη ψυχή κάθε ανθρώπου , που θέλει να ακούσει, ψάλλει το ίδιο τραγούδι. Η θλίψη  δεν είναι εξωκοσμική. Είναι τόσο ανθρώπινη. Η ρίζα της, οι αιτίες της, είναι κοινές για όλους. Όπως συμβαίνει με όλα τα σπουδαία συναισθήματα. Αυτή η κοινή ρίζα, είναι ένα εξαιρετικό σημείο αναφοράς. Κάποιοι καλλιτέχνες την εντοπίζουν και την τραγουδούν. Ανεξαρτήτως Θεών και εποχών.

Ίσως αυτά τα σταθερά σημεία είναι αυτά στα οποία πρέπει να πατήσουμε για να κινήσουμε τη γη.

 

Αι γενεαί πάσαι.

Ω γλυκύ μου έαρ, γλυκύτατόν μου Τέκνον, πού έδυ σου το κάλλος;
Υιέ Θεού παντάναξ, Θεέ μου πλαστουργέ μου, πώς πάθος κατεδέξω;
Έρραναν τον τάφον αι Μυροφόροι μύρα, λίαν πρωί ελθούσαι.
Ω Τριάς Θεέ μου, Πατήρ Υιός και Πνεύμα, ελέησον τον κόσμον.
Ιδείν την του Υιού σου, Ανάστασιν, Παρθένε, αξίωσον σους δούλους.

 

 

 

 

Επιτάφιος, Γ. Ρίτσος.

Γιέ μου, σπλάχνο τῶν σπλάχνων μου, καρδούλα τῆς καρδιᾶς μου,
πουλάκι τῆς φτωχιᾶς αὐλῆς, ἀνθὲ τῆς ἐρημιᾶς μου,

πῶς κλείσαν τὰ ματάκια σου καὶ δὲ θωρεῖς ποὺ κλαίω
καὶ δὲ σαλεύεις, δὲ γρικᾷς τὰ ποὺ πικρὰ σοῦ λέω;

Γιόκα μου, ἐσὺ ποὺ γιάτρευες κάθε παράπονό μου,
Ποὺ μάντευες τί πέρναγα κάτου ἀπ᾿ τὸ τσίνορό μου,

τώρα δὲ μὲ παρηγορᾶς καὶ δὲ μοῦ βγάζεις ἄχνα
καὶ δὲ μαντεύεις τὶς πληγὲς ποὺ τρῶνε μου τὰ σπλάχνα;

Πουλί μου, ἐσὺ ποὺ μοῦ ῾φερνες νεράκι στὴν παλάμη
πῶς δὲ θωρεῖς ποὺ δέρνουμαι καὶ τρέμω σὰν καλάμι;

Στὴ στράτα ἐδῶ καταμεσὶς τ᾿ ἄσπρα μαλλιά μου λύνω
καὶ σοῦ σκεπάζω τῆς μορφῆς τὸ μαραμένο κρίνο.

Φιλῶ τὸ παγωμένο σου χειλάκι ποὺ σωπαίνει
κι εἶναι σὰ νὰ μοῦ θύμωσε καὶ σφαλιγμένο μένει.

Δὲ μοῦ μιλεῖς κι ἡ δόλια ἐγὼ τὸν κόρφο δές, ἀνοίγω
καὶ στὰ βυζιὰ ποὺ βύζαξες τὰ νύχια, γιέ μου μπήγω.

Advertisements
Ετικέτα:
Posted in: τέχνη