Ξινά σταφύλια.

Posted on Αύγουστος 25, 2012

0


Πώς να ευχαριστηθείς αυτά που έχεις, αν δεν υπάρχει κάποιος που τα στερείται; Αυτό είναι το μέτρο στάθμισης της ευτυχίας μας σήμερα. Όχι απλώς το χυδαίο «τί κατέχω», αλλά «τί κατέχω, που εσύ το στερείσαι». Απέχουμε όντως χιλιάδες, εκατομμύρια χρόνια από το ιδεαλιστικό «μηδένα προ του τέλους μακάριζε» και των παραδειγμάτων του Σόλωνα προς τον βάρβαρο Πέρση βασιλιά. Μα τι αφελείς που ήταν αυτοί οι πρωτόγονοι;

Σήμερα, που το παρόν καταναλωτικό σύστημα συμπιέζει τους υπηκόους του και μετριάζει την αγοραστική τους δύναμη (τη μόνη πραγματική δύναμη κι αυτή επί πιστώσει…) ο κάτοχος, ο ιδιοκτήτης είναι στο στόχαστρο. Προς Θεού, όμως!  Δεν θέλει κανείς να εξαφανιστούν. Απλά, αν γινόταν να το καταλάβαιναν από μόνοι τους, για το καλό της δυτικής κουλτούρας, ότι πλέον στην Ελλάδα  περισσεύουν πια. Ας λείψουν τα δράματα και οι οδυρμοί. Δεν αλλάζει κάτι στην ευρύτερη εικόνα, απλά κάποιοι κάτοχοι μετατρέπονται σε κατεχόμενοι. Καθαρά υλική συμφωνία. Εξάλλου, στη ψυχή πάντοτε κατεχόμενοι ήταν. Τώρα τί φωνάζετε;

Φωνάζετε γιατί μάθατε να μετράτε την ευτυχία, με βάση την δυστυχία του άλλου. Και άντε να βρεις τώρα πιο δυστυχισμένο από σένα.

Και εδώ έρχεται ο σωτήριος ρόλος των εθνοπατέρων, των καθαρών, των άριων. Οσμίζονται τον βρωμερό δυστυχισμένο, τον βγάζουν στην επιφάνεια, τον εκθέτουν για να τον δει όλος κόσμος, να δει τα χάλια του κατώτερου για να νιώσει καλύτερα. Δύο ειδών κατώτεροι δυστυχισμένοι στο στόχαστρο: 1. οι κολασμένοι του κόσμου τούτου. Οι πεινασμένοι, στιγματισμένοι και διαφορετικοί. 2. Οι αλληλέγγυοι , οι ρομαντικοί, οι ελεύθεροι γιατί έχουν συναίσθηση της πραγματικότητας.

Φως, φως στα πρόσωπα αυτών που είτε ζουν είτε αντιλαμβάνονται την κόλαση, φως για να δουν οι μακάριοι την δυστυχία και να εκτιμήσουν τα κεκτημένα (ναι, ναι τα κεκτημένα…), να μην παρανοούν, να μην ελπίζουν. Ζήτω οι μακάριοι, ζήτω η ιδιοκτησία ή τελοσπάντων η εθνική υπερηφάνεια κι ανωτερότητα. Ό,τι μας βρίσκεται…

Advertisements