Ο ουρανός κι ο ήλιος.

Posted on Αύγουστος 5, 2012

0


Το καλοκαίρι είναι ο τρόπος της φύσης να μας δείξει την ωμή σκληρότητα της. Βγείτε έξω και δείτε τη μεγαλύτερη ειρωνεία που μπορεί να υπάρξει: τον «απάνθρωπο ουρανό» -που έλεγε ο Μαλαπάτρε – κάτω από τον οποίο σέρνεται η καθημερινότητα, που κακοφορμίζει γρήγορα από τη γλυκειά ζέστη.

Πονηρά ο ουρανός κι ο ήλιος βάζουν τα δυνατά τους και συνωμοτώντας μοχθηρά μεταξύ τους μας πάραβγαίνουν, φιλάρεσκοι υπερόπτες, περιπαίζουν τους κατοίκους του κάτω κόσμου, τα μικρά αυτά ερπετά. Και από
‘κει ψηλά,που όλα ίδια φαίνονται, γελούν με την αθλιότητα και την ηλιθιότητα, που σε μία κουταλιά νερό πνίγονται τόσοι άνθρωποι.

Στο έδαφος τώρα. Κάποιες κουκίδες – ή ερπετά αν προτιμάτε- κοιτούν τον ήλιο και το ουρανό και όλη την ομορφία την ερμηνεύουν σαν συγκατάνευση : ναι η ζωή καλά τα φέρνει , ωραία το πάμε, τί ωραία που τα καταφέρνουμε και τί κοροϊδία να σκας και να ιδρώνεις κάτω από τέτοιο χρυσό ήλιο και τέτοιο διάφανο ουρανό.

Στην άκρη αυτή του κόσμου, με τον πιο φιλοπαίγμωνα ήλιο, πολλοί είναι χαρόυμενοι. Η πατρίδα καθαρίζει από τους μετανάστες – που τους ψήνει ο ήλιος στα στρατόπεδα-, και σταθερά παραμένει σε βορειοευρωπαϊκή πορεία ψύχους. Αν τώρα ανήκεις στην κατηγορία των ερπετών εκείνων που αποκαλόυνται Αφεντικά, τότε έχεις πολλούς λόγους να νομίζεις ότι ο ήλιος φωτίζει τον ουρανο κάθε μέρα για το κέφι σου και μόνο. Τί απεργοσπαστικό καλοκαιράκι, τί φοροεπιδρομές, τί αποδυνάμωση των συνδικάτων και – το κυριότερο- τί δυστυχία τριγύρω!!! Γιατί ως γνωστόν τα αγαθά και τα λεφτά αποκτούν «αξία» ηδονική, όταν λείπουν από κάποιους άλλους. Τί θα ήταν οι πλούσιοι χωρίς τους φτωχούς, οι λογικοί χωρίς τους «σαλούς» και τί θα ήταν οι «άγιοι» χωρίς τους κολασμενους;

Καλό υπόλοιπο κάτω απο τον ήλιο.

20120805-182656.jpg

Advertisements