Προς τα έξω.

Posted on Μαρτίου 14, 2012

0


Άλλοι βρίσκουν σημείο αναφοράς στη θρησκεία. Η ανθρώπινη ματαιότητα, έτσι, απαλύνεται. Τα τρέχοντα γεγονότα βλέπονται μέσα από άλλο πρίσμα και γίνονται πιο υποφερτά. Άλλοι εφευρίσκουν τους δικούς τους θεούς. Υλικά στα οποία προσκολλώνται με μανία: χρήμα, αντικείμενα, συλλογές. Άλλοι πάλι στρέφονται σε πιο πνευματικούς στόχους. Η αναζήτηση της γνώσης γίνεται αυτοσκοπός και σανίδα σωτηρίας.

Όλα λειτουργούν. Για άλλους ένα ένα , για άλλους κάποια μαζί. Όλα είναι εξαιρετικά ευχάριστα, κάνουν τη ζωή να προχωράει και κάποια απ’ αυτά την κάνουν να προχωρά ποιοτικά και ενδιαφέροντα. Όμως, πάντα κάτι μένει. Ένα μικρό κενό, που δεν καλύπτεται. Ο άνθρωπος δεν είναι μονάδα, η γνώση του, τα ενδιαφέροντα του, τα ταλέντα που εξασκεί, οι ικανότητες του, τα πάντα δεν έχουν αξία αν δεν κοινωνικοποιηθούν. Όχι απλά να προβληθούν σε άλλους, αλλά να γίνουν χρήσιμα ή έστω ενδιαφέροντα σε άλλους. Αν δεν προσφέρεις έστω μια στιγμιαία ανακούφιση, ένα μικρό ερέθισμα ή ενδιαφέρον, τί νόημα έχει, όπως κι αν έχεις επιλέξει να ζεις τη ζωή σου, όπως κι αν τη νοηματοδοτείς.

Κατ’ επέκταση, η ανθρωπιά και η συντροφικότητα φαίνεται να είναι ότι πιο σταθερό έχουμε, για να στηριχτούμε. Φαίνεται να είναι η μόνη στάση ζωής, που σε βάθος χρόνου επιδρά θετικά , όχι μόνο σε έναν, αλλά σε πολλούς ή όλους. Και δεν απαιτεί πολλά από εμάς. Μονάχα το εαυτό μας, να τον διαθέσουμε και στους άλλους. Σε πείσμα των καιρών, να μην κλειστούμε στο καβούκι μας.

Advertisements