Η κοινωνία του μέτρου και η αλλαγή.

Posted on Μαρτίου 12, 2012

0


Χρειαζόμαστε μια μεγάλη αλλαγή. Σιγά το συμπέρασμα. Η επόμενη μέρα είναι μεγάλο μυστήριο. Πρώτον, δεν συμφωνούμε όλοι ότι η ελευθερία θα έπρεπε να είναι η βάση της ιδεολογίας και της δράσης μας. Δεύτερον, όσοι συμφωνούμε σ’ αυτό, διαφωνούμε στο τρόπο που θα επιτευχθεί συλλογικά. Αποτέλεσμα είναι ο κατακερματισμός του αριστερού χώρο σε ομάδες και υποομάδες, που σε όλο το φάσμα της αριστεράς διατείνονται ότι έχουν το ίδιο σκοπό, αλλά εντελώς διαφορετικά μέσα για να τον επιτύχουν. Ο φετιχισμός των μέσων επιτυχίας σε όλο του το μεγαλείο.

Παράλληλα, η εσωκοινοβουλευτική αριστερά δείχνει εγκλωβισμένη στις εκλογές. Πιο πολύ απ’ όλους το ΚΚΕ, που προγραμματικά παρουσιάζεται ως το πλέον επαναστατικό κόμμα, αλλά τείνει να εκφυλίζεται σε μια βαλτωμένη δύναμη, ανίκανη να αυξήσει τη βάση της και ανίκανη να δώσει ένα ευρύτερο κάλεσμα σε κινητοποιήσεις. Οι εκλογές, δηλαδή το παιχνίδι αυτών που κυριαρχούν στο πολιτικό επίπεδο, έχει γίνει η μοναδική τακτική επιλογή της αριστεράς, που υποτίθεται ότι θέλει να φέρει ριζική αλλαγή και άλλους ανθρώπους στο προσκήνιο των εξελίξεων .Ίσως, αυτή τη στιγμή έχουμε στο κοινοβούλιο τη πιο συστημική αριστερά που θα μπορούσαμε.

Λέγεται ότι ο αισιόδοξος σε στιγμές απελπιστικές, απλώς δεν μπορεί να αντέξει την πραγματικότητα. Αυτό έχει μια μεγάλη δόση αλήθειας. Η λύση, που όλοι περιμένουμε, δεν φαίνεται να μπορεί να έρθει με τους τρόπους που ως τώρα έχουμε δοκιμάσει. Αυτό είναι μονάχα ένα λογικό συμπέρασμα. Αν υποθέσουμε ότι καιρό τώρα προσπαθούμε για μια αλλαγή και δεν την πετυχαίνουμε,  τότε ή καλύτερη ζωή δεν υπάρχει ή ο τρόπος που παλεύουμε δεν είναι ο σωστός.

Παρ’ όλ’ αυτά, υπάρχει ένας παράλληλος τρόπος ζωής, μια άλλη οργάνωση της πραγματικότητας, που δεν φτάνει στα αυτιά των πολλών. Μια εκδοχή της ζωής που δεν βασίζεται στις στενόμυαλες ιεραρχίες και στο συνεχές κέρδος. Μια πιο αλτρουιστική στάση με ανθρώπινα χαρακτηριστικά. Καφενεία που αυτοδιαχειρίζονται, συλλογικές κουζίνες, λαϊκές συνελεύσεις στις γειτονιές, καταλήψεις με δράσεις και προβολές, εφαρμογές ανταλλακτικού εμπορίου και άλλες ακτιβιστικές δράσεις, που λες και βρίσκονται σε ένα άλλο παράλληλο σύμπαν, δεν τυχαίνουν προσοχής από τα ΜΜΕ.

Κάτι τέτοιο δεν ξαφνιάζει βέβαια, ούτε είναι μοναδική ευθύνη της προπαγάνδας, ότι ξεμάθαμε τον φυσικό τρόπο ζωής, τον τρόπο της αλληλεγγύης. Η μανία με την οποία βουτήξαμε ότι μας πέταξαν, σαν πολιτισμό και lifestyle, η επαρχιώτικη βουλιμία να καταναλώσουμε τη σαβούρα μια σύγχρονης ατομικιστικής ζωής είναι και δική μας ευθύνη. Επιλέξαμε μια ζωή που αξία έχει ότι είναι μετρήσιμο, ό,τι βαθμολογείται. Φυσικό επόμενο είναι να εξαφανιστούν από μπροστά μας οι αξίες, που τώρα θέλουμε να επαναφέρουμε, με τη πολυπόθητη αλλαγή.

Advertisements