Έστω κι έτσι.

Posted on Φεβρουαρίου 26, 2012

0


Απ’ τη μία, κάποια πράγματα δεν αγνοούνται. Δεν γίνεται να τα προσπεράσεις. Οι αντιδράσεις της κοινωνίας είναι χλιαρές. Αν δούμε μακροσκοπικά ό,τι έχει συμβεί τα 2 προηγούμενα (μόνο) χρόνια, η αποτίμηση θα είναι τρομακτική. Έχουν καταργηθεί δικαιώματα και έχουν αμφισβητηθεί κοινωνικές διεκδικήσεις δεκαετιών. Συμβάσεις και συμφωνίες που το εργατικό και το φοιτητικό κίνημα κέρδισε με αγώνες παγκοσμίως (ενίοτε και με αίμα), στην Ελλάδα καταστρατηγήθηκαν, με βάση την ιδέα ότι ένας ολόκληρος λαός υπήρξε διεφθαρμένος. Η καταστολή και η προπαγάνδα που έχει δεχτεί ο λαός είναι απίστευτη και θυμίζει εποχές Θάτσερ στην Αγγλία ή άλλες μη δυτικοευρωπαϊκές κοινωνίες (γιατί αυτές μόνο είναι πολιτισμένες, ντε). Παράλληλα, το εισόδημα του εργατικού δυναμικού της χώρας κατακρεουργήθηκε, τη στιγμή που είναι αυτονόητο ότι -αν μη τι άλλο- αυτός που παράγει τον πλούτο θα πρέπει να μετέχει των κοινωνικών παροχών χωρίς εκπτώσεις. Είμαστε στην αρχή του 2012 και βλέπουμε στην Αθήνα, στο λίκνο του πολιτισμού, άνθρωποι να μην έχουν που την κεφαλή κλίναι.  Εκατοντάδες χιλιάδες ανέργους φανερούς και άλλους τόσους μη καταγεγραμμένους.

Και παρ’ όλ’ αυτά και άλλα τόσα, οι αντιδράσεις από τη σύνολο της κοινωνίας, για διάφορους λόγους, κρίνονται χλιαρές. Βέβαια, αφού κάνουμε αυτή τη χοντροκομμένη αναφορά («το σύνολο της κοινωνίας») , θα πρέπει να επισημάνουμε ότι πρόκειται για το ίδιο σύνολο που έβλεπε αμέτοχο μπροστά στα μάτια του να διαδραματίζονται, για πολλά μεταπολιτευτικά χρόνια, σημεία και τέρατα.

Όμως, έστω και έτσι. Έστω με μια κοινωνία, που στη πλειοψηφία της, δεν δείχνει διάθεση να σταθεί μαζικά απέναντι σ’ αυτούς που την πλήττουν, έστω και έτσι η αποδοκιμασία που φτάνει στα αυτιά των εξουσιαστών και των ιθυνόντων φαίνεται να τους τρομοκρατεί. Σαν σε ελληνική τραγωδία, από την αλαζονεία τους πέφτουν από την μία ύβρη στην άλλη. Δεν ερμηνεύουν σωστά τα σημάδια, τα προμηνύματα που στέλνει ένας λαός, σκουριασμένος μεν, αλλά όχι εντελώς νεκρός.

Γι’ αυτούς  έστω και ένα νωχελικό σάλεμα του γίγαντα που ποδοπατούν, αρκεί για να τους κάνει να φαίνονται γελοία ανθρωπάκια, που τρέχουν πανικόβλητα, βρίσκοντας φανταστικούς εχθρούς, κάνοντας γενικεύσεις, υβρίζοντας και επιστρατεύοντας καταστολή και βία. Αρνούνται να δουν την τρομακτική εκδοχή, της κατάρρευσης τους στα μάτια και συλλήβδην χαρακτηρίζουν τους διαμαρτυρόμενους «αλήτες», «μαλάκες», «φασίστες», «τραμπούκους», «κουκουλοφόρους», «προβοκάτορες»…

Αν χρειαζόταν να πείσω κάποιον (ή τον ίδιο μου τον εαυτό), ότι αξίζει να συνεχίζει να ελπίζει και να πιστεύει σε μια ριζική αλλαγή, σε μια ουτοπία επί γης, ότι όλα μπορούν να ανατραπούν ακόμη και τώρα , μονάχα αυτό θα του έλεγα : να τους κοιτάζει προσεκτικά στα μάτια, όταν του μιλάνε. Έστω κι έτσι, τρέμουν.

Advertisements