Τι θα γίνει, όμως, μετά;

Posted on Φεβρουαρίου 24, 2012

0


Παραλυτική αγωνία. Μετά -σου λέει ; Τι θα γίνει μετά; Και δεν ρωτάει έτσι απλά. Το κάνει με ύφος σαδιστικό. Θα ήθελε να έχεις μια καλή απάντηση, ξέρει ότι πιθανότατα δεν έχεις και χαίρετε, που θα μείνετε κολλημένοι μαζί στη ίδια κατάσταση! Σαδισμός υψηλού επιπέδου!

Εκτός από σαδισμός είναι και αυτοτιμωρία. Κάποιοι έχουν πειστεί, ότι ζουν τη μοναδική εκδοχή ζωής, που θα μπορούσαν. Ό,τι τους δόθηκε είναι αυτό που τους αξίζει. Γιατί; Κυρίως, γιατί η προπαγάνδα τους έχει πείσει, ότι έτσι έχουν τα πράγματα. ότι είναι ουτοπικό/ανόητο/αφελές/επικίνδυνο να δοκιμάζεις άλλους δρόμους. Η λέξη απόπειρα έχει συνδεθεί με την…αυτοκτονία.

Κάθε σκέψη που βγαίνει έξω «από το κύκλο» είναι επικίνδυνη. Η αστυνομία σκέψης παίρνει μπρος, όχι με κάποια τεχνολογία αιχμής, αλλά με τη απλούστατη προπαγανδιστική αρχή του κατακλυσμού πληροφοριών και ηθικοπλαστικών διαγγελμάτων. Σε εποχές, μάλιστα, σαν αυτή η προπαγάνδα βάζει στο παιχνίδι τον λαϊκισμό και τον τρόμο. Πρέπει να φοβηθούν οι αποδέκτες του μηνύματος, ότι δεν έχουν πιάσει πάτο, ότι όλα μπορούν να πάνε ακόμα χειρότερα και ότι τίποτα δεν είναι βέβαιο, αν επιθυμήσουν κάτι καλύτερο.

Έτσι φτάνουμε στο σημείο ο υπουργός οικονομικών και πλειοψηφία του πολιτικού κατεστημένου να ισχυρίζονται πως οποιοσδήποτε διαφορετικός δρόμος, από αυτόν που έχει ήδη ακολουθηθεί, θα ήταν καταστροφικός. Ξεχνώντας να αναφέρουν πόσο καταστροφικός υπήρξε ο δρόμος που αυτοί πρότειναν, ως τώρα. Η γιγάντωση αυτή της άποψης μέσα στη κοινωνία έγινε από τα ΜΜΕ τόσο αποτελεσματικά, που θεωρείται αποδεκτό από μερίδα του λαού, ότι οποιαδήποτε άλλη επιλογή εκτός από την άνευ όρων παράδοση των δικαιωμάτων, θα ήταν καταστροφική! Η  απόπειρα να μας πείσουν πως η καταστροφή μας είναι η μόνη «βιώσιμη λύση» έχει σχεδόν επιτύχει. Γιατί, δεν είναι ανάγκη κανείς να συμφωνεί με τα Μνημόνια, τους εφαρμοστικούς, τις περικοπές κ.λπ. , για να έχει πέσει θύμα της προπαγάνδας. Αρκεί να έχει τρυπώσει μέσα του η α-πορία [<α (στερητικό)+ πόρος( =διέξοδος, πέρασμα)], τί στο καλό θα γίνει την επόμενη μέρα!

Τίποτα δεν θίγει. Τα πάντα θα θίγουν. Σίγουρα πάντως κάτι άλλο θα γίνει. Αν ο λαός πάρει μια κατάσταση στα χέρια του, το αποτέλεσμα δεν θα είναι καλύτερο ή χειρότερο. Θα είναι πραγματικό, γιατί θα είναι η επιλογή δική του. Για παράδειγμα, κανείς εκ των εκπροσώπων μας δεν έχει βάλει ως συνιστώσα στις διαβουλεύσεις που κάνει (ας πούμε) , την ξεφτισμένη αξιοπρέπεια του λαού, που στο κάτω-κάτω έχει το δικαίωμα της ηρωικής εξόδου, η οποία θα περισώσει ό,τι περισώζεται.

Πίσω από την παράλυση μας και την προσκόλληση μας σε ερωτήματα και απορίες του τύπου «δεν μπορεί να συμβεί τίποτα άλλο», νομίζω κρύβεται ένας φόβος. Ο φόβος της ευθύνης. Για καιρό αποποιούμαστε ευθύνες, τις παραδίδαμε σε άλλους να τις διαχειριστούν και γινόμασταν παθητικοί. Ίσως, επειδή είχαμε και πάλι πειστεί, ότι δημοκρατία είναι να ψηφίζεις κάθε 4 χρόνια. Όπως κι αν έχει, προκαλεί ίλιγγο, όταν ξαφνικά πρέπει να διαχειριστείς το σύνολο της ζωής σου, να πάρεις όλες τις αποφάσεις και -κυρίως αυτό- να επωμιστείς όλες τις συνέπειες και τις ευθύνες.

Σ’ αυτόν τον φόβο έχουν στηρίξει πολλά. Ένα σύστημα ολόκληρο, πολιτικό και οικονομικό, στηρίζεται πάνω του. Αυτή πρέπει να είναι η επόμενη μέρα. Η μέρα που θα κάνουμε τις επιλογές εμείς και θα ζούμε ήσυχοι, με τις όποιες συνέπειες. Θα είναι μια ζωή αυτοδιάθεσης και όχι τρομολαγνείας, παραφιλολογίας και φημών. Η επόμενη μέρα δεν θα καθορίζεται από αγορές και θα έχει σαφή αξιακή κλίμακα, με τον άνθρωπο πάνω απ’ όλα. Αν η επόμενη μέρα θα είναι με ευρώ ή δραχμή, στην ΕΕ ή όχι κ.λπ. είναι και αδιάφορο κι εκτός θέματος.

Advertisements