Ξέρεις.

Posted on Φεβρουαρίου 9, 2012

0


Επιτέλους. Κάθε τι ζωντανό φαίνεται να έχει στραγγαλιστεί. Πνίξαμε τη ζωή μας με τα ίδια μας τα χέρια, προς τέρψη των «φίλων» μας, που μας επιθυμούσαν κάπως αλλιώς. Τί ενοχή ακατάληπτη μας κρατά πίσω; Τόσο πίσω που οι ηρωικές κραυγές – «Μπροστά!»- ακούγονται τόσο μετέωρες…

Το φαγητό έλειψε από το τραπέζι, η αξιοπρέπεια κάνει φτερά, θάνατος από το κρύο στη πολιτισμένη δύση. Μη μιλήσουμε για τα ρομαντικά και ανόητα: όνειρα, προοπτικές, σχέδια, ελπίδες. Να πας αλλού.Η αλληλεγγύη εμφανίζεται. Αλλά στα στόματα πολλών είναι μόνο μια ρητορεία. Για άλλους, που ρίχνονται στο αγώνα, μια ηρωική, άνιση προσπάθεια.

Με την κρίση αλλάζουμε. Να, ας πούμε, τώρα εγώ θα έκλεινα με μια παραίνεση να σηκωθούμε , να κάνουμε κάτι. Δεν χρειάζεται. Δεν λέω τίποτα, τα ξέρεις και τα ξέρω. Ο μόνος τρόπος να κερδίσει κανείς την αξιοπρέπεια του πίσω είναι να τον παρακινήσει η συνείδηση του.

Περαστικά μας.

Advertisements