Εξουσία – Συντροφικότητα: σημειώσατε 1 (για την ώρα)

Posted on Ιανουαρίου 4, 2012

0


Η απόλυτη εξουσία, λένε, διαφθείρει απόλυτα. Αυτό μεγιστοποιείται αν αναλογιστούμε σε πόσους ασκείται αυτή η εξουσία· δηλαδή, πόσοι είναι οι υπήκοοι, οι υποτελείς. Αυτό που κυρίως έχουμε μπερδέψει είναι ότι θεωρούμε δεδομένο, πως πρέπει κάποιος άλλος να ασκεί εξουσία για εμάς. Γενικότερα, ότι κάποιος πρέπει να είναι εξουσιαστής! Δεν ξέρω πόσα χρόνια δαρβινικής εξέλιξης έπρεπε να περάσουν για να συνηθίσουν οι άνθρωποι να λέγονται υπήκοοι, γεγονός, όμως, είναι πως πέτυχε. 


Στην εικασία και μόνο ριζικής αλλαγής του τρόπου ζωής μας οι άνθρωποι αντιτείνουν, ότι με κάτι τέτοιο «θα γίνει χαμός, ο καθένας θα κάνει ότι θέλει». – Εσύ, όμως, θα κάνεις ό,τι θες; Θα εξαπατήσεις το διπλανό σου; » Όχι, δεν νομίζω». –Συμπέρασμα: όλοι θεωρούμε ακατόρθωτη μια ζωή ανεξάρτητη, χωρίς εξουσιαστές, χωρίς ιεραρχικές δομές και αφεντικά, γιατί είμαστε καχύποπτοι με το διπλανό μας. Και αυτός μαζί μας.

Η αμοιβαία εμπιστοσύνη και συντροφικότητα χτίζονται από κάτω προς τα πάνω. Λειτουργούν αμφίδρομα και νομοτελειακά. Είναι η πιο ακριβοδίκαιη, αλλά και σκληρή, «συναλλαγή» που μπορεί να σου τύχει. Θα δώσεις, θα ξαναδώσεις , θα ξαναδώσεις… τελικά, θα λάβεις κιόλας. Απλώς όλοι τείνουμε να είμαστε ανυπόμονοι ως προς την παραλαβή και αναβλητικοί ως προς την παράδοση. 


Advertisements