Έξω αριστερά.

Posted on Δεκέμβριος 30, 2011

0


Όταν ξεκίνησε το κίνημα των αγανακτισμένων στην πλατεία Συντάγματος, την άνοιξη που μας πέρασε, ήταν το πρώτο μαζικό κίνημα των τελευταίων χρόνων, μετά το τρομερό ξέσπασμα του Δεκέμβρη του 2008.  Η μαζικότητα του κινήματος, στην αρχή του, έδωσε ελπίδες για μια ευρύτερη δράση της αριστεράς, κυρίως με την έννοια μια ευρύτερης ενωτικής δράσης των αριστερών ανθρώπων. Η καταδίκη του κινήματος από το ΚΚΕ διέκοψε κάθε σενάριο για ενιαίο μέτωπο. Στην συνέχεια το κίνημα απλώθηκε, αλλά μάλλον ελάχιστα βάθυνε ιδεολογικά. Κατάφερε να βγάλει ανθρώπους στο δρόμο, να διεκδικήσουν , αλλά δεν το έκαναν ποτέ με δυναμικό τρόπο, φοβούμενοι ίσως την μιντιακή προβοκάτσια ή απλώς φοβούμενοι.
Η σφοδρότατη αντιλαϊκή πολιτική , οι καταιγιστικές πολιτικές εξελίξεις, οι κυνική καταλήστευση του λαού, η συμμετοχή νεοφασιστών στην μη εκλεγμένη κυβέρνηση, οι άστεγοι και η ανεργία εισέβαλαν στην ελληνική πραγματικότητα εντονότατα μετά το καλοκαίρι.  Αυτή η νέα εποχή βρήκε την εσωκοινοβουλευτική αριστερά κατακερματισμένη, ανίκανη να γίνει παράγοντας των εξελίξεων, μένοντας προσκολλημένη στο στόχο, τον έναν και μοναδικό στόχο ( ανεξήγητο το γιατί) των εκλογών. Μάλιστα, στις 20 του Οκτώβρη συνειδητοποίησαν και όσοι δεν το ήξεραν, ότι το κράτος μπορεί να έχει και αριστερό χέρι, ιδιαίτερα αποτελεσματικό για την προστασία του.
Η ρομαντική σκέψη που θέλει όλη την αριστερά ενωμένη, όχι μόνο είναι ανέφικτη, αλλά και αφελής. Η αριστερά, ειδικά σε τέτοιες μέρες που ζούμε, έχει τον ένα και μοναδικό ρόλο, να κινητοποιεί τον κόσμο, στα πλαίσια της να ζυμώνεται μια σκέψη που θα έχει άμεση αναφορά στη κοινωνία, που θα είναι δηλαδή εξωστρεφής και όχι μυστικιστική , για τους λίγους και μυημένους. Το ζήτημα δεν είναι να πεισθούν όσοι έχουν ήδη πεισθεί. Ιδιαίτερα η αριστερά που είναι ανεξάρτητη από κομματικές ταμπέλες, που δρα εξωκοινοβουλευτικά οφείλει κυρίως να κοινωνικοποιήσει την πείρα της , όπως εν μέρει έγινε στις πλατείες το καλοκαίρι. Το πρώτο βήμα δεν είναι να ασπαστούν των Μαρξ άνθρωποι , που αμήχανα παρακολουθούν τις εξελίξεις και τα δρώμενα. Η αρχή θα γίνει με το να τους παρουσιαστούν όλα τα δεδομένα, να ωθηθούν στη εξωστρέφεια και στον αέρα του δρόμου και της αντίστασης. Γι’ αυτό η αλλαγή είναι δύσκολη, γιατί απαιτεί γενναίο πνεύμα και η μετάδοση του είναι η δυσκολότερη επικοινωνία, που μπορεί κανείς να φανταστεί.
Αν , όμως, όντως αναζητάμε το αδύνατο, πρέπει να προσπαθήσουμε. Να επιχειρήσουμε να μεταδώσουμε το πνεύμα και την κουλτούρα της αδέσμευτης αναρχικής σκέψης, έξω από μυθεύματα, αφαιρώντας το παραπέτασμα της μιντιακής και της «ορθόδοξης αριστερής» προπαγάνδας.
Η ιδεολογία της χειραφέτησης, της αντίστασης και της τίμιας, ηρωικής αξιοπρέπειας είναι ο ομορφότερος ψίθυρος στο αυτί ενός αμέτοχου. Η δροσιά της και η ανεξάντλητη νεανική της δύναμη είναι ο καλύτερος σύμμαχος και η μόνη απόχρωση αισιοδοξίας στις μαυρόασπρες ώρες μας.

Η αριστερά του κοινοβουλίου δεν φαίνεται ικανή να εκπροσωπήσει τέτοιο βάρος. Μας προσφέρει, ίσως, μια ακόμη αφορμή για αποδέσμευση και δράση σε συλλογικότητες  άλλου τύπου, χωρίς αστικό επίχρισμα.
Advertisements