Χαζός ή Χαζοί;

Posted on Δεκέμβριος 19, 2011

0


Και όλοι τον έλεγαν χαζό. Όλο αστειευόμασταν. Ακόμη και στα ΜΜΕ «Γιωργάκης» αποκαλούταν. Αυτό, βέβαια, έπρεπε να μας υποψιάσει, αλλά ψιλά γράμματα για ένα λαό, που εξαιτίας της απόστασης που χωρίζει τη συνείδηση του από την ηθική του αγώνα και της διεκδίκησης, βρίσκεται σε παρατεταμένη νάρκη. Εύθυμη καρικατούρα και περίγελος. Τόσο, που η «αγανάκτηση» είχε προσωποποιηθεί στον πρώην πρωθυπουργό  και νόμιζες ότι η αιτία ήταν η γελοιότητα και η χαζομάρα του.

Το κρεσέντο της απαξίωσης έγινε με την ανακοίνωση του δημοψηφίσματος. «Μα τί ανόητος, θα καταστρέψει ολόκληρη την Ευρώπη!» Μέσα σε λίγες μέρες, ο «χαζός» είναι στο παρασκήνιο, ο νέος πρωθυπουργός έχει αναλάβει και τίποτα δεν έχει αλλάξει. Η ίδια ακριβώς πολιτική ακολουθείται, οι ίδιες συμφωνίες κλείνονται, το ίδιο βάρος πέφτει στις πλάτες του λαού. Και πραγματικά είναι να αναρωτιέσαι, τελικά, ποιός ήταν ο χαζός;

Φυσικά, δεν προκαλεί έκπληξη -μόνο αφόρητη κατάθλιψη- το γεγονός ότι ένα μεγάλο «αγανακτισμένο» μέρος της κοινωνίας εφησυχάστηκε. Ήταν το μέρος εκείνο, που καλοκαιράκι ακόμα, έβγαινε τη βόλτα του στη πλατεία, φώναζε συνθήματα γηπέδου και μετά τις μεγάλες απεργίες έβριζε τους αναρχικούς, γιατί προκαλούν επεισόδια. Σε αυτή τη περίπτωση δεν χρειάζεται να είναι κανείς απαιτητικός. Και μόνο το γεγονός ότι άνθρωποι αστικής (αυστηρώς) συγκρότησης – και εργατικού εισοδήματος, ωστόσο- βγήκαν στο δρόμο είναι ένα πρώτο βήμα. Καθυστερημένο, λίγο, αναποτελεσματικό, αλλά έγινε.

Η πραγματική έκπληξη είναι για το δραστήριο ή/και συνειδητοποιημένο μέρος της κοινωνίας, που είτε συχνά βρίσκεται στο δρόμο είτε έχει πλήρη κοινωνική συνείδηση και ώριμη αντίληψη, για τη θέση του μέσα στη κοινωνία και τα τα τεκταινόμενα γύρω του. Το πάγωμα και η νωχελικότητα είναι εξοργιστική. Σαν να κάθεται ο καθένας να βράζει στο ζουμί του. Λες και αποφασίσαμε να δώσουμε περίοδο χάριτος στη «νέα» κυβέρνηση, λες και μας έπεισαν τα καθεστωτικά ΜΜΕ. Όλο αυτό το διάστημα , από την τελευταία διήμερη Γενική Απεργία,  μοιάζει να έχουμε πιστέψει ότι όλα κρίθηκαν . Φαίνεται, πως μέσα στην αφέλεια μας έχουμε πάρει ως δεδομένο τον πάτο. Ότι αφού τον φτάσαμε δεν υπάρχει άλλο. Όμως το τέρμα είναι – στην περίπτωση μας- αξιακός προσδιορισμός και όχι χωρικός. Συνεπώς, μπορούμε να πέφτουμε συνεχώς, όλο και πιο κάτω, όλο και πιο βαθιά.

Ούτε οι εμπνευστές αυτής της πολιτικής τρίπλας της αλλαγής πρωθυπουργού, δεν θα περίμεναν τόσο δραστικά αποτελέσματα. Το μόνο που μπορεί να φέρει αυτό το σάστισμα είναι η επικράτηση του φόβου και της ανασφάλειας και αυτά με τη σειρά τους περαιτέρω μούδιασμα. Το δόγμα σοκ, που παραλύει κάθε διάθεση για δράση, βρίσκει εκπληκτικούς θιασώτες και θύματα.

Ο κύκλος πρέπει να σπάσει, ας σταματήσουμε τη πτώση. Δεν μας μπέρδεψαν, δεν τους πιστέψαμε. Ας το δείξουμε στους δρόμους και στις γειτονιές μας. Η ώρα δεν είναι τώρα. Η ώρα έχει περάσει.

Advertisements