Ένα παράδειγμα αιγυπτιακού πολιτισμού.

Posted on Δεκέμβριος 18, 2011

0


Στην Αίγυπτο οι νεκροί είναι 9, ίσως και 10 αν οι εξελίξεις δεν έχουν τρέξει κι άλλο. Οι τραυματίες πάνω από 300.  Η αστυνομία και ο στρατός θερίζουν στους δρόμους και είναι πλέον πλήρως κατανοητό, στους Αιγύπτιους τουλάχιστον, ότι η δημοκρατία δεν μπορεί σε καμία περίπτωση να στηριχτεί στα σώματα ασφαλείας.

Έχει ενδιαφέρον να θυμηθούμε, ότι οι εκδηλώσεις οργής των Αιγυπτίων ξεκίνησαν με πυρπολισμούς αστυνομικών τμημάτων και καταστροφές σε κτήρια του κράτους. Στη συνέχεια η πλατεία Ταχρίρ έγινε κέντρο του αγώνα των εξεγερμένων Αιγυπτίων. Ένα άλλο ενδιαφέρον μάθημα είναι το γεγονός, ότι οι εργαζόμενοι στα σώματα ασφαλείας δεν διστάζουν πλέον να εκτελούν – ψυχρά και μαζικά- τους συμπολίτες τους,τους γείτονες τους κ.λπ. Δηλαδή, έμαθαν οι Αιγύπτιοι, ότι όσο κρίσιμη και να γίνει η κατάσταση οι «φύλακες¨ θα διατηρήσουν το ρόλο τους. Έγινε πλήρως κατανοητό, για τον Αιγυπτιακό λαό, ότι ο μισθός και η (ψευδ)αίσθηση της νομιμότητας και της εξουσίας είναι αρκετά, για να αποσπάσουν ένα μέρος του λαού και το καταστήσουν πιόνι των καταπιεστών. Η βιαιότητα και η θανατηφόρα δράση των συμπατριωτών τους, σίγουρα, τους ανάγκασε να αντιληφθούν, ότι  δεν ωφελεί να διατηρήσουν ελπίδες. Ο λαός χρειάζεται  να σπάσει και τα αποστήματα, που βρίσκονται μέσα στη σύνθεση του. Αν ένας λαός θεωρεί ότι υφίσταται πόλεμος εις βάρος  του, το πρώτο που έχει να κάνει είναι να τραβήξει γραμμή μεταξύ των συμμάχων του και των εχθρών του. Στην Αίγυπτο, επίσης, έμαθαν να μην πιστεύουν σε «υπηρεσιακές κυβερνήσεις», που έρχονται ως θεματοφύλακες, για να διαφυλάξουν τα συμφέροντα του λαού, τη δημοκρατία, την ομαλότητα και άλλα κλισέ… 

Οι Αιγύπτιοι κατάλαβαν, πως τα σώματα ασφαλείας τείνουν να υπηρετούν την ιεραρχία (όπως και οι πολιτικές ηγεσίες). Ως εκ τούτου   η αγκίστρωση τους από την εξουσία τους φάνηκε, σίγουρα, απολύτως λογική. Ο δυτικός – αμερικανικός κόσμος πολλάκις έχει εφαρμόσει την πολιτική του προσεταιρισμού, σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Πρώτα εγκαθιστούν ένα δικτάτορα. Στην συνέχεια τον στηρίζουν μέχρι την τελευταία στιγμή. Όταν πια η λαϊκή οργή απειλεί με «αποσταθεροποίηση» την περιοχή, ο δικτάτορας ( ή σοσιαλιστής…) θεωρείται απόβλητος και καταπιεστής. Διαγγέλματα από τους ισχυρούς για αγώνα  για δημοκρατία, υποσχέσεις. Μετά προσεταιρισμός, εφησυχασμός και «νέο» καθεστώς. Κύκλος να γίνεται, όπως πολύ χαρακτηριστικά έχει περιγράψει όλη αυτή τη διαδικασία ο Ν. Τσόμσκι.

Οι Αιγύπτιοι και οι υπόλοιποι Άραβες, αυτή τη χρονιά είδαν πολλά, έζησαν την ιστορία και συνεχίζουν να ζουν τη φρίκη της καταπίεσης, της καταστολής του εμφύλιου και της καπήλευσης του αγώνα τους. Στην συνείδηση κάθε ανθρώπου με στοιχειώδη ευφυΐα μπορούν να γίνουν διάφοροι συσχετισμοί. Δυστυχώς, εννέα νεκροί είναι ,ίσως,  λίγοι για «για να γυρίσει ο ήλιος»· είναι , όμως, πάρα πολλοί για να πάρουμε εμείς εδώ το μάθημα μας. Το χρωστάμε (και) σε όσους είναι στο δρόμο τώρα και δέχονται «αδελφικά πυρά».

Advertisements