Μια κουβέντα για την κρίση.

Posted on Δεκέμβριος 16, 2011

12


Στο PassPort, στον Πειραιά, έγινε μια συζήτηση σχετικά με την κρίση, τα αίτια και τους τρόπους  εξόδου από αυτή, κυρίως στη βάση του ντοκιμαντέρ Debtocracy. Καλεσμένοι του Πέτρου Τατσόπουλου ήταν οι εξής : Ανδρέας Ανδριανόπουλος, Γιάννης Βαρουφάκης, Άρης Χατζηστεφάνου και Λεωνίδας Βατικιώτης.

Ο Ανδριανόπουλος προσπάθησε να μονοπωλήσει τη συζήτηση. Αφού αυτοπροσδιορίστηκε ως δεξιός και φιλελεύθερος, υποστήριξε πως η σημερινή πολιτική του Μνημονίου είναι κρατικιστική και όχι φιλελεύθερη. Μας ενημέρωσε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι μέρος της φιλελεύθερης δεξιάς και πως το μείζον πρόβλημα του ελληνικού προβλήματος είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι. Ο δημόσιος τομέας πρέπει να συρρικνωθεί. Αυτό υποστήριξε ο Ανδριανόπουλος, δευτερόλεπτα αφού υποστήριξε ότι οι ιδιωτικοποιήσεις δεν είναι χρήσιμο εργαλείο! Προφανώς, για τον φιλελεύθερο πολιτευτή, οι κολασμένοι δημόσιοι υπάλληλοι όχι μόνο πρέπει να απολυθούν, αλλά σχεδόν να διαγραφούν από το χάρτη. Στη συνέχεια, μεμφόμενος τον Άρη Χατζηστεφάνου, που μίλησε για ανάγκη ανατροπής του πολιτικού συστήματος, τον ρώτησε αν  τελικά θέλουν (προφανώς αυτός και οι όμοιοι του;) τον Τσίπρα; Και συνέχισε τον συλλογισμό του, διερωτώμενος «ακόμα κι αν αύριο γίνουν εκλογές τί θα αλλάξει; Άντε να πάρουν τα μικρά κόμματα λίγες μονάδες παραπάνω». Προφανώς του διέφυγε πως οι αλλαγή του συσχετισμού δυνάμεων μέσα στο κοινοβούλιου είναι μια καλή αρχή για αλλαγές. Ακόμα προφανέστατα του διέφυγε ( ή δεν το  χώρεσε ο νους του), ότι ο Χατζηστεφάνου δεν μιλούσε αποκλειστικά για εκλογές, όταν έλεγε για ανατροπή του σκηνικού, αλλά και για δράση του κόσμου, στο δρόμο, στις γειτονιές, στην εργασία.  Στο τέλος, ο πρώην υπουργός, αποχώρησε πριν ολοκληρωθεί η διαδικασία των ερωτήσεων, δείχνοντας λίγο από το πολιτικό σαβουάρ βιβρ που διαθέτει, κάτι που  εξάλλου, δεν παρέλειψε να κάνει και κατά τη διάρκεια της κουβέντας , διακόπτοντας συνεχώς τους συνομιλητές του, ενώ ήταν και ο μόνος που εκτόξευσε (λίγες) λοιδορίες και εριστικές, ειρωνικές σπόντες.

Ο Βατικιώτης εξέφρασε την άποψη, πως είναι άλλο πράγμα ο εξορθολογισμός μια υπηρεσίας και άλλο οι μαζικές απολύσεις και η εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Στήριξε την άποψη του Debtocracy  για επιτροπή λογιστικού ελέγχου, για την ανάγκη να δούμε ποιο μέρος του χρέους είναι νόμιμο καθως και την στάση πληρωμών προς τους δανειστές μας. Εδώ παρενέβη ο Ανδριανόπουλος για να υποστηρίξει ότι η Ελλάδα έχει ανάγκη να δανείζεται , ότι δεν γίνεται αλλιώς γιατί ο Έλληνας δεν παράγει και τις επιδοτήσεις τις καρπωνόταν για να πάρει Καγιέν. Ο Βατικιώτης υποστήριξε τα στοιχεία του βιβλίου του Debtocracy , όπου αναφέρεται ότι το ΑΕΠ της Ελλάδας επαρκεί για τις εσωτερικές ανάγκες της, πράγμα που θα μας επέτρεπε την παύση πληρωμών προς τους δανειστές. Παράλληλα, πρότεινε λύσεις όπως δανεισμός από άλλες χώρες, όπου έχουν ακολουθήσει την ίδια τακτική. Ο Ανδριανόπουλος υποστήριξε ότι «αυτά δεν γίνονται» και ότι «δεν υπάρχουν χαϊβάνια». Προφανώς ξεχνώντας, ότι απευθύνεται στον ελληνικό λαό: το μεγαλύτερο των χαϊβανιών! Ο Βατικιώτης , ακόμη, υποστήριξε την έξοδο από την ευρωζώνη, που μπορεί να έχει συνέπειες, αλλά θα πρέπει – όπως είπε-  να δούμε ποιες συνέπειες είναι χειρότερες: αυτές που θα έχουμε αν παραμείνουμε ή αυτές που θα έχουμε αν αποχωρήσουμε.

Ο Χατζηστεφάνου, λογικά ως συνεργάτης  με τον Βατικιώτη στο ντοκιμαντέρ, κινήθηκε στο ίδιο μήκος κύματος. Μίλησε ψυχραιμότερα από όλους και δεν μπλέχτηκε στη πολύ συνάφεια της κουβέντας. Υποστήριξε , επίσης, την άποψη του για δημιουργία ΕΛΕ και αντέκρουσε κάποια ψευδό -επιχειρήματα του Ανδριανόπουλου σχετικά με τον Ισημερινό . Στις ερωτήσεις που ακολούθησαν τοποθετήθηκε και για τη στάση των μίντια. Σχετικά με αυτά, απαντώντας σε ερώτηση του Ανδριανόπουλου -ή μάλλον μομφή- , γιατί το ντοκιμαντέρ δεν έχει την αντίθετη άποψη, υποστήριξε , ότι η αντίθετη άποψη είναι πανταχού παρούσα σε όλα τα μέσα. Προφανώς κατά τον Ανδριανόπουλο και άλλους υποστηριχτές αυτής της θέσης (όπως ο Πάσχος με τ’ όνομα) ο δημιουργός πρέπει να διέπεται από τη σχιζοφρένεια της «αντικειμενικότητας» και σε κάθε τι που λέει να φέρνει μόνος του και τον αντίλογο…

Ο Βαρουφάκης έχω την εντύπωση ότι  μας μπέρδεψε λίγο. Υποστήριξε πως η δημιουργία του Ευρώ, αλλά και η είσοδός μας σε αυτό, ήταν μεγάλο σφάλμα. Ταυτόχρονα , όμως, δεν συμφώνησε με τους Χατζηστεφάνου -Βατικιώτη, που στήριξαν την πιθανή έξοδο από την ευρωζώνη. «Κάτι τέτοιο θα ήταν καταστροφικό», είπε, γιατί θα δημιουργούσε μια διπλή οικονομία για έχοντες και μη έχοντες.. Ωστόσο, λεπτά αργότερα υποστήριξε, ότι είναι σχεδόν βέβαιο, πως η ευρωζώνη θα καταρρεύσει, ούτως ή άλλως.  Ήταν , προφανώς πολύ ενήμερος για τα θέματα παγκόσμιας οικονομίας και ο αναλυτικός του λόγος είχε επίδραση στους ακροατές. Δεν παρέλειψε να «συνετίσει» κάποιες φορές τον Ανδριανόπουλο για τις ανακρίβειες του.

Δεν είμαι σε θέση να κρίνω τις ειδικές πληροφορίες που παρέθεσε ο Βαρουφάκης. Όμως, μου άφησε την εντύπωση, πως ο ακαδημαϊκός του λόγος, στην προσπάθεια του να είναι αντικειμενικός, γίνεται άχρωμος και δεν κάνει το αποφασιστικό βήμα. Αυτό τον κάνει ασαφή. Η μη θέση είναι, επίσης, μια άποψη και μάλιστα εξόχως συντηρητική. Ήταν ο μόνος που απέφυγε να μιλήσει με πολιτικούς όρους, αν και εντόπισε ότι το ζήτημα ενός τόσο μεγάλου χρέους είναι, κυρίως, πολιτικό. Θα τον ήθελα πιο στρατευμένο, πάνω στις δικές του απόψεις.

Ο Χατζηστεφάνου ήταν η πιο μειλίχια μορφή. Ήρεμος , με ευγενικό λόγο και χωρίς να μπερδευτεί στις τρικλοποδιές του προβοκατόρικου λόγου του Ανδριανόπουλου. Στο τέλος της κουβέντας, μάλιστα,  είπε στον πολιτευτή ότι » και οι δύο επιθυμούμε την κατάργηση του κράτους, αλλά από άλλη σκοπιά»…

Αυτό που δεν άκουσα από κανέναν από τους ομιλητές ήταν, αν εν τέλει η αξιοπρέπεια ενός λαού χωράει μέσα στα οικονομικά στοιχεία και τις μικροπολιτικές. Αν η πολιτική ηγεσία ( ας γίνω αφελής) εκφράζει το λαϊκό αίσθημα, δεν θα έπρεπε να προστατευθεί η αξιοπρέπεια του λαού, που σέρνεται κάθε τόσο σαν ναρκομανής – επαίτης για μια δόση; Στο κάτω – κάτω ,  αν όπως υποστήριξε ο Βαρουφάκης, το ευρώ καταρρεύσει, δεν είναι πιο αξιοπρεπές να επιλέξουμε τον τρόπο που θα χάσουμε; Ήρωες δεν θεωρούμε τους πολιορκημένους, που έκαναν την έξοδο τους ή , μήπως, θα ‘ταν ηρωικότερο να περίμεναν το τέλος μουδιασμένοι και συμβιβασμένοι; Αξιοπρέπεια είναι η δυνατότητα επιλογής.

Advertisements