Ένας κυνικός αφηγείται τις βραδινές του σκέψεις.

Posted on Νοέμβριος 18, 2011

0


Μπορείς να σκοτώσεις την ψυχή μου, να τη διαλύσεις σε πολλά κομμάτια και αυτά με τη σειρά τους να τα κουρελιάσεις σε λεπτές λωρίδες. Το σώμα μου , όμως,  – σε παρακαλώ- μη το εκφυλίσεις. Τί είναι η ψυχή μέσα σε ένα  χαλασμένο σώμα;
Μπορείς να πάρεις τη ψυχή μου. Όσο έχω σώμα θα φτιάξω άλλη. Θα τη στήσω εξαρχής. Μετά θα ξεχάσω και θα λέω πως αυτή είναι η ψυχή μου η πρώτη.
Πώς , όμως, να φτιάξω άλλο σώμα; Ούτε μια πληγή του δεν μπορώ να κλείσω, να ανακουφίσω οποιοδήποτε πόνο. Όταν είναι η ψυχή που βασανίζεται, έχεις πάντα την ελπίδα της επόμενης μέρας. Ο χρόνος δρα υπέρ σου, η ψυχή τον αγαπά τον χρόνο. Το σώμα, πάλι, όχι. Ο  χρόνος είναι εχθρός του, είναι βαριά υπενθύμιση χωρίς την ευκαιρία μεταμέλειας.
Έχω γυρίσει πολλές φορές το χρόνο πίσω στην ψυχή μου. Ξανάγινα αγνός σαν παιδί μια φορά και μιαν άλλη πήγα μπροστά κι ένιωσα σοφός : σαν να μπορώ να αγαπήσω όλο τον κόσμο. Ό,τι , όμως, γράφτηκε πάνω στο σώμα μου μένει εκεί. Μου χαλάει κάθε άλμα, βάρος περιττό. Στον καθρέφτη, όταν στέκομαι πολύ κοντά, βλέπω στο πρόσωπο μου όλα τα δευτερόλεπτα, ακόμα κι όσα έχω ξεχάσει ότι κύλησαν πάνω μου. Δεν με πιστεύεις; Δες…κοίτα καλά…Χρόνος και σώμα, μελάνι και χαρτί.
Είναι τόσο εύπλαστη η ψυχή, άυλη.Θεωρία…Τί είναι , τί δεν είναι , ποιος το ξέρει; Ό,τι δεν κρατώ στέρεο, το πλάθω όπως θέλω και – κατ’ανάγκη – δεν είναι αποκλειστικά δικό μου. Τα στέρεα , τα υπαρκτά είναι δικά μου. Αυτά μπορώ να προσεγγίσω. Πρώτο απ’ όλα το σώμα. Τόσο μοναδικά δικό μου και τόσο απελπιστικά έξω από την εμβέλεια της επιθυμίας μου γι’ αυτό. 
Και τώρα παραληρώ και προσπαθώ να ξεχωρίσω πράγματα και στα λέω μπερδεμένα… Είναι που, μαθαίνοντας πως να ζω,  βρέθηκα μπροστά σε αμείλικτα ερωτήματα και έπρεπε να βρω απαντήσεις του γούστου μου : λογικοφανείς. Τότε αναγκάστηκα να αποκηρύξω την ψυχή μου και ό,τι άλλο ήταν στη σφαίρα της: Θεούς και Δαίμονες. Ότι μπορούσα να πλάσω , το διέγραψα. Όχι από αγάπη για το σώμα μου, το γερασμένο κι άθλιο, μα απ’ το πάθος για το πραγματικό, για ό,τι όντως είναι.  
Είμαι ένας πεζός άνθρωπος. Ξέρω, ξέρω…Καθόλου ποιητικός, καθόλου υπερβατικός.  Νιώθω να ισορροπώ, στο ένα πέλμα, πάνω στην άκρη του ξυραφιού. Ξέρω τον ίλιγγο την απελπισίας. Βλέπω τα μάτια σου και καταλαβαίνω τι θες να ρωτήσεις: «δεν υπάρχει κάτι άλλο;Μόνο ότι βλέπω και αγγίζω, καμιά ελπίδα»; Τι να σου πω; Κάθε στάση έχει το τίμημα της. Πήρα την απόφαση μου. Μπορεί να πέφτω έξω, έτσι κι αλλιώς όμως, σε λίγο θα ξέρω.
Advertisements
Posted in: διήγηση