Όχι.

Posted on Οκτώβριος 28, 2011

0


Πατριώτες…

Στις 4 Αυγούστου του 1936  ο Ιωάννης Μεταξάς, φιλοβασιλικός και αντιβενιζελικός πολιτικός, με πραξικόπημα καταλαμβάνει την εξουσία και γίνεται –  ένας ακόμα –  δικτάτορας. Ωστόσο, ο Μεταξάς δεν είχε πολλά να χωρίσει από τους συναδέλφους του πολιτικούς , Φιλελεύθερους και Λαϊκούς : ήταν πάνω απ’ όλα ένας αστός. 


Εξάλλου οι φίλοι του, οι αστοί πολιτικοί, του είχαν παραδώσει την Δημοκρατία πριν ο ίδιος καταργήσει τον κοινοβουλευτισμό. Πρώτα τον διόρισε ο Βασιλιάς υπουργό στρατιωτικών και έπειτα με την ανοχή του κοινοβουλίου έγινε αντιπρόεδρος  της κυβέρνησης Δεμερτζή. Τον Απρίλιο ο Γεώργιος ο ΄Β τον έχρισε πρωθυπουργό και η βουλή του έδωσε συντριπτική ψήφο εμπιστοσύνης. Το μόνο κόμμα που δεν συνέπλευσε με αυτή την τάση του πολιτικού κόσμου ήταν το ΚΚΕ.Στις 4 Αυγούστου ο Μεταξάς καταργεί τον κοινοβουλευτισμό με τη συγκατάθεση των ανακτόρων.


Για να δούμε τι γινόταν τότε στον κόσμο. Η Γερμανία προετοιμαζόταν για τον νέο πόλεμο, η οικονομική κρίση του 1931 -32 έφτανε στην Ελλάδα, οι ιδέες του κομμουνισμού φούντωναν μεταξύ των εργατών της Ευρώπης και το παράδειγμα της Σοβιετικής Ένωσης ήταν πρόσφατο και συγκλονιστικό.Επίσης το καλοκαίρι του 1936 ο ισπανικός εμφύλιος είχε ταράξει τον αστικό ευρωπαϊκό κόσμο. Δηλαδή : πόλεμος, οικονομική κρίση, κομμουνισμός. Η αστική τάξη της εποχής έπρεπε να λάβει τα μέτρα της. Έπρεπε , δηλαδή, η Ελλάδα να μπει στον πόλεμο που ερχόταν έχοντας εξασφαλίσει τα συμφέροντα των αστών της. Αποτέλεσμα: αποσταθεροποίηση του κοινοβουλευτισμού, αντικομουνισμός και «πατριωτική» προπαγάνδα.


Η μεταξική δικτατορία ήρθε να δώσει λύσεις στους προβληματισμούς της αστικής τάξης. Γιατί ο Μεταξάς δήλωνε οπαδός του Μουσολίνι και προσπαθούσε τυπικά να θυμίζει η δικτατορία του γερμανικό ναζισμό, ήταν όμως δεμένος σφιχτά στο άρμα του αγγλικού ιμπεριαλισμού, αφού δεν παρέλειπε να λέει πως τα συμφέροντα της Ελλάδας ήταν κοντά στην αγγλική πολιτική.  Αγγλική πολιτική = αντικομουνισμός, αγγλική πολιτική = Μικρασιατική καταστροφή λίγα χρόνια πριν.


Ότι το ζήτημα της αναχαίτισης του κομουνιστικού ρεύματος ήταν μείζονος σημασίας φαίνεται από το γεγονός ότι όλα τα αστικά κόμματα συνέναισαν στην μεταξική δικτατορία και αρκούνταν σε διαβήματα προς το βασιλιά ζητώντας εκλογές.  Μάλιστα, δεν παρέλειπαν να προσπαθούν να καθησυχάσουν τον λαό, να μην αντιδρά. Εξάλλου ο αντικομουνισμός ήταν πολιτική και των δύο μεγάλων αστικών κομμάτων (βλ. «ιδιώνυμον» του Βενιζέλου). Έτσι , όταν ανέλαβε ο Μεταξάς το ΚΚΕ και μέλη άλλων αριστερών παρατάξεων και οργανώσεις  δέχτηκαν τρομερές πιέσεις, φυλακίσεις, εξορίες. Μάλιστα, σε μια προσπάθεια διάλυσης του ΚΚΕ η μεταξική δικτατορία είχε δημιουργήσει μια δεύτερη ΚΕ για το ΚΚΕ και εξέδιδε έναν δεύτερο Ριζοσπάστη με σκοπό να προκαλέσει πλήρη σύγχυση . Απόδειξη του αντικομουνιστικού και φιλοαστικού πάθους του δικτάτορα αποτελεί το γεγονός ότι αρνήθηκε τη αποφυλάκιση κομμουνιστών που ζητούσαν να σταλούν στην πρώτη γραμμή του αγώνα κατά των κατακτητών.


Η μεταξική δικτατορία, ουσιαστικά, ήταν μια πιο σκληρή εφαρμογή του αστικού κοινοβουλευτισμού που προϋπήρχε. Ήρθε για να φροντίσει τα συμφέροντα της αστικής τάξης πριν το μεγάλο πόλεμο.  Να καταστείλει την εργατική τάξη που αντιδρούσε και τις κομμουνιστικές ιδέες που έβρισκαν πρόσφορο έδαφος. Η απάθεια των άλλων αστών το αποδεικνύει και δείχνει επίσης ποιοι είναι οι δεκτικοί σε συνεργασίες με τους κατακτητές, αφού κανένα αστικό κόμμα δεν συμμετείχε στο κάλεσμα του ΕΑΜ μετά την κατάκτηση από τους Γερμανούς. Οι υπερασπιστές της αγγλικής πολιτικής έφυγαν γρήγορα- γρήγορα για τη  Μέση Ανατολή και όταν επέστρεψαν συνέχισαν το αντικομουνιστικό έργο τους χτυπώντας την αριστερά στην Ελλάδα με χρήματα Αμερικανών και σφαίρες Άγγλων.


Το «Όχι» ο Μεταξάς το ψέλλισε στον Ιταλό πρέσβη, όχι γιατί ήταν ένας εθνικά υπερήφανος πατριώτης, αλλά γιατί η αγγλογαλλική  επιρροή στην Ελλάδα ήταν τέτοια που του επέβαλλε να συνταχθεί με τους συμμάχους του.  Αλλά και σε συνθήκες κατοχής, οι κατακτητές δεν κατάργησαν την κοινωνική διαστρωμάτωση και οι αστοί έκαναν μια χαρά δουλειές μαζί τους. Οι κυβερνήσεις Τσολάκογλου, Λογοθετόπουλου ,Ράλλη δείχνουν ότι οι δωσίλογοι ευδοκιμούσαν και ο κοινός στόχος του κεφαλαίου και της καταπίεσης δεν γνωρίζει πατρίδες. 




Η τύχη των δικτατόρων, κατά των Σεφέρη, είναι να συρθούν τα κουφάρια τους πάνω σε αγκάθια μέχρι να κουρελιαστεί η σάρκα τους.


Γ. Σεφέρης, «Επί ασπαλάθων»


Ήταν ωραίο το Σούνιο τη μέρα εκείνη του Ευαγγελισμού.
πάλι με την άνοιξη.
Λιγοστά πράσινα φύλλα γύρω στις σκουριασμένες πέτρες
το κόκκινο χώμα και οι ασπάλαθοι
δείχνοντας έτοιμα τα μεγάλα τους βελόνια
και τους κίτρινους ανθούς.
Απόμερα οι αρχαίες κολόνες, χορδές μιας άρπας που αντηχούν
ακόμη…

Γαλήνη
-Τι μπορεί να μου θύμισε τον Αρδιαίο εκείνον;
Μια λέξη στον Πλάτωνα θαρρώ, χαμένη στου μυαλού
τ’ αυλάκια.
τ’ όνομα του κίτρινου θάμνου
δεν άλλαξε από κείνους τους καιρούς.
Το βράδυ βρήκα την περικοπή:
“τον έδεσαν χειροπόδαρα” μας λέει
“τον έριξαν χάμω και τον έγδαραν
τον έσυραν παράμερα τον καταξέσκισαν
απάνω στους αγκαθερούς ασπάλαθους
και πήγαν και τον πέταξαν στον Τάρταρο κουρέλι”.

Έτσι στον κάτω κόσμο πλέρωνε τα κρίματά του
Ο Παμφύλιος ο Αρδιαίος ο πανάθλιος Τύραννος.


Advertisements