Ένα όριο…

Posted on Οκτώβριος 5, 2011

0


Άλλη μια μεγάλη μέρα καταστολής για την ελληνική αστυνομία και την ελληνική κοινωνία. Πλέον η κυβέρνηση το έχει καταστήσει σαφές: απαγορεύονται κάθε είδους πολιτικές συγκεντρώσεις, ιδιαίτερα μπροστά από το κοινοβούλιο. Ίσως, το επόμενο βήμα της να είναι η απαγόρευση πολιτικών συγκεντρώσεων και εντός του κοινοβουλίου. Οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων τις προηγούμενες ημέρες , που όλο αγανακτούν και όλο ξεθυμαίνουν, είχαν δείξει τι μέλλει γενέσθαι.


Κάθε μορφής αντίδραση πατάσσεται λυσσαλέα  , από όλα τα μέσα της κυβερνητικής ξεδιαντροπιάς. Οι φοιτητικές κινητοποιήσεις , οι απεργίες, οι κινητοποιήσεις, οι καταλήψεις υπουργείων, σχολών και άλλων χώρων·  όλα βιώνουν την κρατική καταστολή: αστυνομική βία, μιντιακή προπαγάνδα, υπουργικούς εκβιασμούς.


Υπάρχει, όμως,  ένα όριο , που η υπαιτιότητα των καταπιεστών σταματά και αρχίζει η υπαιτιότητα των καταπιεσμένων. Κάποια στιγμή έρχεται η ώρα της ευθύνης , όχι μόνο για τον αυτουργό της αδικίας , αλλά και για αυτόν που δεν φωνάζει για ό,τι υφίσταται, που δεν παλεύει για τα αυτονόητα  που του στερούν, που μένει απαθής μπροστά σε όσα υποφέρει όλη η κοινωνία. Έρχεται , δηλαδή, η ώρα της κρίσης και για αυτόν, που περιμένει άλλους να βγάλουν το φίδι από την τρύπα, άλλους να μοχθήσουν , να χτυπηθούν, να στιγματιστούν, να θυσιαστούν, να ρισκάρουν, να ξεκουνήσουν.


Τα τελευταία δύο χρόνια είχαμε πολλαπλά τέτοια «όρια». Όλο φτάναμε στα όρια μας, όλο «το πράγμα δεν πήγαινε παρακάτω».  Συνέχεια, όμως, σοκαριζόμασταν ξανά και ξανά από ένα νέο μέτρο, από την νέα αστυνομική καταστολή, από μια νέα κατάφωρη αδίκια. Και;


Ανεχθήκαμε έναν πρωθυπουργό ψεύτη, που μέχρι και μερικές μέρες πριν ζητήσει τη «βοήθεια» των τοκογλύφών μας, μάς διαβεβαίωνε πως κάτι τέτοιο αποκλείεται να συμβεί. Κι , όμως, έγινε και δεν φάνηκε να θιχτήκαμε ιδιαίτερα.  Έπειτα, ήρθαν τα πρώτα μέτρα και μετά τα δεύτερα και αισίως είμαστε στο αριθμό ν των νέων μέτρων, που πολλαπλασιάζονται με την σιχαμένη απειλή της  «δόσης βοήθειας» της τρόικα. Καταργείται η δωρεάν παιδεία ( όσο δωρεάν ήταν ), εξαφανίζονται οι συλλογικές συμβάσεις εργασίας, αυξάνεται η φορολογία σε όλα τα είδη, μειώνεται η φορολογία σε επιχειρήσεις.  Μεθοδικά , ταυτόχρονα, αυξάνεται η ανεργία , πράγμα που δημιουργεί ένα στρατό νέων ανέργων , χωρίς συμβάσεις εργασίας, χωρίς δικαιώματα : έτοιμοι προς εκμετάλλευση.  Όμως, η μεγάλη αντίδραση από τους θιγμένους δεν ήρθε.


Η καλοκαιρινή διαμαρτυρία των αγανακτισμένων έδειξε τα όρια της των Αύγουστο, που ήρθε η ώρα για διακοπές. Βέβαια , όσοι βρίσκονταν στο Σύνταγμα 28/6 (μέρα πρώτη) και 29/6 ( μέρα δεύτερη)  είχαν προϊδεαστεί για την αποκαρδιωτική συνέχεια, αφού ήταν φανερό πως παρά την πρωτοφανή καταστολή , ο κόσμος δεν πείσμωνε.  Στις 30/6 η πλειοψηφία ήταν σπίτι, ευχαριστημένη από την «επαναστατική» της δράση. Ούτε λόγος για μια απεργία διαρκείας , ούτε λόγος για επανασύσταση του κινήματος τώρα – εξάλλου χειμωνιάζει…


Μόλις πρόσφατα η κυβέρνηση μας ενημέρωσε , εν μέσω άλλων φόρων και μέτρων, πως είμαστε αναγκασμένοι να προσκομίσουμε αποδείξεις ότι καταναλώνουμε επαρκώς. Υποχρεωτική κατανάλωση είναι η πρώτη φορά που εφαρμόζεται. Δεν μπορείς να αποταμιεύσεις, δεν μπορείς να μην ξοδέψεις. εκτός κι αν έχεις λογαριασμό στην Ελβετία, οπότε σαν καλός πατριώτης μπορείς να κάνεις τις επιλογές σου.


Επίσης , μαθαίνουμε πως το υπουργείο παιδείας απαγόρευσε τις πολιτικές συζητήσεις στα σχολεία ( μεταξύ καθηγητών και καθηγητών – μαθητών ) ενώ είναι φανερή πια η στάση της κυβέρνησης απέναντι στο δικαίωμα του συνέρχεσθαι.  Η σημερινή αισχρή καταστολή είναι μόνο το επιστέγασμα και – εν πολλοίς-  η φυσική συνέχεια της κυβερνητικής πολιτικής.  Τί ακριβώς δεν περιμένουμε να συμβεί; Υπάρχει κάτι για το οποίο φαίνονται να διστάζουν;


Αλλά και από τη μεριά της κοινωνίας:  άραγε υπάρχει κάποιο όριο στις ανοχές της; Υπάρχει κάποιο δικαίωμα , που θα θελήσει να διατηρήσει σθεναρά; Να παλέψει για αυτό; Ή μήπως έχουμε γίνει μια κοινωνία ηττημένων, που μέσα στο φόβο της και το μικροαστικό ένστικτο αυτοσυντήρησης της,  θα αφήνει πάντα κάποιους να βγαίνουν στο δρόμο, ενώ ύπουλα εκείνη μπροστά από την τηλεόραση θα κρίνει και θα βγάζει γνωματεύσεις και τελικά θα τους καταδικάζει κιόλας  ( γιατί απεργούν, γιατί κλείνουν το δρόμο, γιατί κάνουν καταλήψεις, γιατί προκαλούν τους αστυνομικούς…)

Advertisements