Πάνω – Κάτω, Σύνταγμα .

Posted on Σεπτεμβρίου 5, 2011

1


Από όλες τις φορές που έχω πάει στο Σύνταγμα, η χθεσινή μέρα μου φάνηκε η πιο θλιβερή. Τα δεδομένα στην πλατεία, ίσως γιατί πρώτη φόρα την έβλεπα με λίγο κόσμο,  ήταν διαφορετικά.


Πρώτη στάση «στην κάτω πλατεία». Συνέλευση. Η συμμετοχή λιγότερη από τις συνελεύσεις πριν τις…διακοπές. Υπάρχει διχογνωμία. Ομιλητές που ισχυρίζονται πως η συνέλευση δεν λειτουργεί αμεσοδημοκρατικά, γιατί κατατίθενται έτοιμα κείμενα, ενώ θα έπρεπε να υπάρχει συνδιαμόρφωση απόψεων και άλλοι, που λέν’ πως δεν είναι δυνατόν να συνεχίζεται η φλυαρία, περί θεωριών και πως ήρθε η ώρα για άμεσο ακτιβισμό.  

Ακολουθεί δεύτερο θέμα. Η προχτεσινή βία, μετά τον πανεκπαιδευτικό συλλαλητήριο. Μια ομιλήτρια επιτίθεται στους «συγκρουσιακούς» , γιατί λέει φέρνουν την καταστολή στην πλατεία ( αυτοί, όχι τα ΜΑΤ)  και τους προτρέπει να συγκρουστούν κάπου μακριά, να μην ενοχλούν. Μια άλλη κοπέλα παίρνει το λόγο αμέσως μετά και ρωτά τη συνέλευση, πως ήταν δυνατόν χθες να συνεδριάζει ενώ πάνω χτύπαγαν μαθητές και να προτρέπει τα μέλη της να μην ακούν αυτούς που φωνάζουν, αλλά να κάτσουν ήρεμα να συνεχίσουν τη συνεδρία τους… Και κλείνει λέγοντας : «Δηλαδή , ρε παιδιά, άμα χτύπαγαν εμένα , εσείς θα καθόσασταν εδώ και θα λέγατε: δεν πειράζει ας μη χαλάσουμε τη συνέλευση μας;»

Στην «πάνω πλατεία» μια βόλτα. Εκεί μύριζε… Ελλάδα. Μια σημαία τεράστια απλωμένη , πατριώτες έψαλλαν τον εθνικό ύμνο, φώναζαν συνθήματα του τύπου «Ελλάς ή ταν ή επί τας» κ.λπ. Αγανακτισμένοι Έλληνες (σαν αυτούς τους απλούς πολίτες του Αγ. Παντελεήμονα) τσακώνονταν με δυο παιδιά, ένα αγόρι και μια κοπέλα,  και μια κυρία εξηγούσε σε ένα νεαρό αγόρι (μέχρι 15 χρονών) , ίσως γιος της, ότι «ο καθένας είναι για τον εαυτό του. Αυτοί κάτω ( στην πλατεία) εμείς εδώ.»

Διαφωνίες στις συνελεύσεις υπήρχαν όλες τις μέρες. Φασίστες υπήρχαν όλες τις μέρες . Η απουσία , όμως, της μεγάλης μάζας του κόσμου τονίζει τις δυσκολίες και τα προβλήματα, που έχει ακόμα μπροστά του κίνημα , αν και έχει διανύσει αρκετό δρόμο. Δεν είναι πια νεαρό και υπό διαμόρφωση.

Ξανά στη συνέλευση.Ομιλητής είναι ένας Σύριος μετανάστης. Ζητά συμπαράσταση στις πορείες που κάνουν οι συμπατριώτες του , κατά του καθεστώτος αλ Άσαντ. Μας θυμίζει ότι ο αγώνας δεν πάει διακοπές (!) , γιατί η πλατεία ήταν άδεια τον Αύγουστο; Τον χειροκροτούμε όλοι μας. Βλέπω ενοχές. Να ένα σημάδι. Συνεχίζει ο Σύριος πρόσφυγας: «Όλο το καλοκαίρι μας απαγόρευαν να πηγαίνουμε στην πρεσβεία , στο Παλαιό Ψυχικό. Μας έλεγαν πηγαίνετε στο Σύνταγμα». Αυτό ήταν το τελευταίο χτύπημα. Δηλαδή, αυτό έγινε; Μια βαλβίδα αποσυμπίεσης; Δεν το προστατέψαμε;

Όταν έφυγα η συνέλευση είχε αραιώσει ήδη πολύ. Δεν ξέρω αν οι πατριώτες , πάνω, ήταν πιο επίμονοι. Σκέφτηκα, όμως, πως αν τις επόμενες μέρες, με τη συμμετοχή ίσως και των φοιτητών, το κίνημα δεν ανακτήσει τη δυναμική του, μπορεί να μην είναι μακριά η ώρα που θα πρέπει να κάνουμε τον τελικό απολογισμό.
Advertisements