Αρχίζοντας.

Posted on Αύγουστος 28, 2011

0


250 βουλευτές, ταγμένοι στην υπηρεσία του λαού ψήφισαν την κατάργηση της δωρεάν παιδείας, την εξάλειψη κάθε είδους αξιοκρατίας στην εκπαίδευση και την οριστική κατάργηση του ασύλου (του πανεπιστημιακού, όχι του βουλευτικού). Είναι βέβαιο πως το θαυμάσιο αυτό έργο τους θα προσπαθήσουν να το προασπίσουν, με κάθε τρόπο. Είναι σίγουρο πως αυτοί θα το κάνουν το χρέος του.

Απέναντι τους θα βρεθούν οι φοιτητές. Καλό θα ήταν να μην είναι μόνοι τους σε αυτόν τον αγώνα. Οι δάσκαλοι τους πρέπει να βρεθούν δίπλα τους.

Ο νόμος θίγει και τους ίδιους, αφού χτυπά την κοινότη
τα και την έννοια του πανεπιστημίου στη ρίζα της. Δεν πρέπει οι πανεπιστημιακοί να κρυφτούν πίσω από τις αντιδράσεις των φοιτητών. Πρέπει να βγουν μπροστά, πάρουν θέση. Στο κάτω – κάτω πρόκειται για την τελική μάχη για Δημόσια και δωρεάν παιδεία. Αν είναι απέναντι από τους φοιτητές, από τους μαθητές τους , να βγουν να τον εκφράσουν. Να μετρηθούμε , να δούμε πόσοι είμαστε από τη μια μεριά και πόσοι από την άλλη. Ήδη κάποια ιδρύματα επέλεξαν να συστρατευθούν μαζί τους σπουδαστές. Άλλα πάλι, όπως το ΑΠΘ επέλεξε να μην αντιδράσει. Προφανώς, τα άδεια ταμεία του και η απαξίωση του δεν είναι λόγος αντίδρασης για τους εκεί διδάσκοντες.
Εκτός από συστράτευση, όμως, ο επερχόμενος αγώνας θέλει προσοχή. Ο φοιτητής που αντιδρά ανήκει σε εκείνες τις ομάδες , που η μιντιακή προπαγάνδα έχει στιγματίσει αρνητικά (άλλη τέτοια ομάδα είναι οι συνδικαλιστές). Με απλά λόγια: θα περιμένουν στη γωνία την πρώτη «εκτροπή» , θα τη μεγεθύνουν και θα την υπερπροβάλλουν νυχθημερόν, δείχνοντας μας πόσο κακοί είναι , τάχα, οι νέοι μας.
Αυτό, δυστυχώς, δεν μπορεί να αποφευχθεί. Όταν κοντεύει να ποινικοποιηθεί η απεργία και η πορεία , είναι αστείο να περιμένουμε ευνοϊκή στάση απέναντι στην αντίδραση των φοιτητών, που αρχίζει αυτές τις μέρες. Το χρέος όσων επιλέξουν, τις μέρες που θα έρθουν, να αγωνιστούν δεν είναι να προσπαθούν να δικαιολογήσουν δεξιά και αριστερά τον αγώνα τους. Κάτι τέτοιο είναι αυταπόδεικτο. Χρέος όλων , όμως, είναι ο αγώνας να είναι επίμονος, συνεχής και δυναμικός. Ο Δεκέμβρης του 2008 και η πλατεία Συντάγματος έδειξαν πως ένας αγώνας δεν κρίνεται μόνο από μετρήσιμα αποτελέσματα. Το μεγαλύτερο κέρδος είναι οι συνειδήσεις που κερδίζονται, που αφυπνίζονται. Επιτυχία θα είναι να μην εφαρμοστεί το νομοσχέδιο, αλλά επιτυχία θα είναι να πολιτικοποιηθεί ξανά η πλειοψηφία των φοιτητών.
Advertisements