Wendy Cope, "Η δοσοληψία του Στράγκνελ"

Posted on Αύγουστος 6, 2011

0



Ένα ποίημα την εβδομάδα.



Η αγαπημένη μου έχει την καρδιά μου κι εγώ τη δική της καρδιά.

Τις αλλάξαμε την περασμένη Τρίτη και νιώσαμε πολύ ανεβασμένοι.

Μα τώρα, όποτε ο ένας μας μιλά

για «την καρδιά μου», η κατάσταση είναι λίγο μπερδεμένη.



Να, τώρα δα που στέναξε «Αχ, πώς χτυπά η καρδιά μου».

Εγώ της αποκρίθηκα: «Εννοείς πώς χτυπά η δική μου καρδιά.»

«Μα αυτό είπα κι εγώ.» «Εννοείς την καρδιά που πήρε τη θέση

της δικής σου, αγάπη μου.» Κι εκείνη: «Ρε Τζέηκ, κατούρα μας πια.»



Σας ρωτώ: πιστεύετε ότι του Σερ Φίλιπ Σίντνεϋ

του μίλαγαν με αυτόν τον τρόπο; Κι έχω την υποψία

πως αν της πρόσφερα επιπλέον το συκώτι κι ένα νεφρό μου,

θα μου μιλούσε πάλι με την ίδια αναισχυντία.

Γι ̓ αυτό λοιπόν ανακαλώ την πρώτη δήλωσή μου: η αγαπημένη μου ας κρατήσει την καρδιά της κι εγώ τη δική μου.

Advertisements