Έρμαν Έσσε, "Ο λύκος της στέπας". *

Posted on Ιουλίου 23, 2011

0



Ένα ποίημα τηνν εβδομαδα.

Τρέχει ο λύκος εδώ κι εκεί
πάνω στη χιονισμένη γη
κι ουρλιάζει.
Απ’ της συμήδας τα κλαριά
πετιέται το κοράκι
μα πουθενά λαγός
ζαρκάδι, ελαφάκι.
Αχ, ελαφάκι – γλυκό, λαχταριστό
σαν σμίγουν τα σαγόνια μου
σ’ αγκάλιασμα ζεστό
στο τρυφερό κορμί σου.
Μέσα στο κόσμο αυτό
υπάρχει πράγμα
άλλο πιο ποθητό;
Βωμό θα έστηνα λατρείας
γιορτής, πανίερης θυσίας
το αίμα σου σπονδή
κι η σάρκα σου αμβροσία
κι η χορτασμένη μου κραυγή
θα κράταγε ως την αυγή.
Μα και λαγού ακόμα
σάρκα γλυκιά δε θα αρνιόμουν
μέσα στην παγωνιά της νύχτας
κάπως θα ζεσταινόμουν, αχ
είναι λοιπόν γραμμένο
να στερηθώ το καθετί
που κάνει τη ζωή
μια στάλα φωτεινή;
Η τρίχα στη γούνα μου γκριζάρει
το φως των ομματιών μου λιγοστό
το ταίρι μου έχει σαλπάρει
εδώ και χρόνια
το έχασα κι αυτό.
Και τώρα τρέχω εκεί κι εδώ
ελάφι ονειρεύομαι
λαγό, κι ακούω τον αγέρα
το ουρλιαχτό,μπερδεύομαι
ποιανού να είναι άραγε
από τους δυο;
Με χιόνι το λαρύγγι μου δροσίζω
το φλογισμένο, και κουβαλώ
την άθλια ψυχή μου
να παραδώσω
στον Ξορκισμένο.

* Το ποίημα εμφανίζεται στο μυθιστόρημα του Έρμαν Έσσε » Ο Λύκος της στέπας».

Advertisements