Καλή σχολική χρονιά…

Posted on Ιουλίου 17, 2011

0


Κάθε κυβέρνηση, όλες ανεξαιρέτως, από τα πρώτα πράγματα που επιχειρούσαν να αλλάξουν και να επηρεάσουν ήταν η Παιδεία. Αλλαγές επί αλλαγών, νομοσχέδια, τροπολογίες, νόμος πλαίσιο. Κάθε υπουργός αναλάμβανε να εξυγιάνει την Παιδεία, να κάνει τις πολυπόθητες αλλαγές, που επιθυμούσε τάχα η κοινωνία. Τόσος ζήλος για την Παιδεία, και ποτέ κανείς δεν σκέφτηκε να την χρηματοδοτήσει επαρκώς.

Όλοι υπόσχονταν σημαντικές βελτιώσεις, που καμία απήχηση δεν είχαν, ούτε στο σύνολο της κοινωνίας ούτε στην εκπαιδευτική κοινότητα. Οι υπουργοί πάντα απαντούσαν πως θα γίνουν τα απαραίτητα, με κάθε πολιτικό κόστος. Όλοι τους εξαιρετικά αναλώσιμοι, πέρναγαν από το υπουργείο, εφάρμοζαν ληστρικά ένα μέρος της κοινής και ενιαίας πολιτικής και έφευγαν.

Γιατί δεν μπορεί να γελιόμαστε. Ήταν και είναι κοινή η πολιτική στην Παιδεία (και γενικότερα) , όχι μόνο μεταξύ υπουργών, αλλά και μεταξύ κυβερνήσεων. Έτσι, η προηγούμενη υπουργός, αφού προχώρησε την αναθεώρηση του άρθρου 16 και έβαλε τα θεμέλια για την εφαρμογή του εκτρωματικού νόμου πλαίσιο , ήρθε η νέα υπουργός, διαφορετικής κυβέρνησης, να τον εφαρμόσει κατά γράμμα. Τί κι αν όταν το ΠΑΣΟΚ ήταν αντιπολίτευση οι φοιτητικές παρατάξεις της ΠΑΣΠ έκαναν αντιπολίτευση στα πανεπιστήμια και συμπορεύονταν στις συνελεύσεις με τις απόψεις των αριστερών παρατάξεων; Τώρα, ως κυβέρνηση, για το ίδιο δεν θέμα δεν βγάζουν κουβέντα (με ελάχιστες εξαιρέσεις, αν υπάρχουν κι αυτές) και δικαιολογούν την ύπαρξη τους με καμιά εκδήλωση στα μπουζούκια. Αυτοί, όμως, που πάντα ύψωναν φωνή αντίδρασης είναι αυτοί που είχαν καταλάβει το μεθοδευμένο σχέδιο. Αυτό το σχέδιο είχε δύο σκέλη.

Το πρώτο είναι η νοοτροπία, που τρύπωσε μέσα στην ελληνική κοινωνία, η νοοτροπία του νεοπλουτισμού που έφερε στη χώρα το ΠΑΣΟΚ, των δήθεν κοινωνικών παροχών και του ανοίγματος των αγορών. Όλοι βορά στις τράπεζες, με δέκα πιστωτικές και πέντε δάνεια. Ο νεόπλουτος είναι αλαζόνας, απολιτικός και κατ’ ανάγκη έχει μια φυσική αποστροφή για την παιδεία. Δεν συναντιούνται πουθενά οι δυο τους. Δεν τον αφορά, δεν θέλει να την βλέπει. Για ένα διάστημα, πριν δέκα χρόνια, όλο και πιο πολλοί ενέπιπταν σε αυτή τη κατηγορία. Η ελληνική κοινωνία αποξενωνόταν από την παιδεία.

Το δεύτερο σκέλος είναι η πολιτική προσέγγιση, μέσα από τους νόμους και τις διάφορες αλλαγές που έφερνε κάθε κυβέρνηση. Όλα οδήγησαν εδώ που είμαστε σήμερα. Σταδιακά η δωρεάν παιδεία εξαφανίζεται. Είναι πλέον αυτονόητο πως για να πάρεις ένα δίπλωμα ξένης γλώσσας πρέπει να φοιτήσεις σε ένα ιδιωτικό φροντιστήριο Όπως και για να μπεις στο πανεπιστήμιο, δεν γίνεται να μην χρυσοπληρώσεις ένα φροντιστήριο μέσης εκπαίδευσης. Η παραπαιδεία, βέβαια, εκτός ότι καθιστά το αγαθό της παιδείας προσιτό σε όλο και πιο λίγους, είναι και μια βιομηχανία δισεκατομμυρίων! Κάθε αλλαγή στη παιδεία, αντί να ανακουφίζει τις οικογένειες των μαθητών, τις επιβαρύνει περαιτέρω

Τα συγγράμματα από το 2014 παύουν να είναι δωρεάν! Θα υπάρχουν σημειώσεις στο ίντερνετ , που οι φοιτητές θα κατεβάζουν και θα επιβαρύνονται με το κόστος της εκτύπωσης. Το ελληνικό κράτος θα δημιουργεί επιστήμονες από φωτοτυπίες και ιντερνετικές σημειώσεις. Αναπόφευκτα οι έχοντες θα προμηθεύονται τα επιστημονικά συγγράμματα , που είναι πανάκριβα, και θα διεκπεραιώνουν όπως πρέπει τις σπουδές τους. Οι υπόλοιποι ;

Το κράτος κόβει , επιπλέον, τη χρηματοδότηση των ΑΕΙ και TEI. Managers θα προσπαθούν να αντλήσουν πόρους για την κάθε σχολή. Άραγε αυτοί οι χρηματοδότες τι θα θέλουν σαν αντάλλαγμα; Ίσως κάποιες έρευνες που θα προωθούν τα προϊόντα τους; Ίσως φθηνό εργατικό δυναμικό για τις θέσεις ακριβώς που χρειάζονται;

Και ενώ πανεπιστημιακά ιδρύματα , εξαιτίας της έλλειψης πόρων απειλούνται ακόμη και με λουκέτο, το κράτος καθησυχάζει όσους έχουν την οικονομική δυνατότητα: θα αναγνωρίζει το πτυχίο των ιδιωτικών πανεπιστημίων! Όποιος πληρώσει παίρνει. Έχεις; Πάρε. Δεν έχεις; Πώς θες να σπουδάσεις τότε; Από τη μία απαξίωση του δημόσιου πανεπιστημίου , απ’ την άλλη ίδρυση ιδιωτικών. Ταυτόχρονα, για να μπεις στο “δωρεάν” δημόσιο πρέπει να πληρώσεις τα πανάκριβα φροντιστήρια . Και τα βιβλία σου.

Αν, ακόμη, φανταστούμε τους μελλοντικούς διαχειριστές των ΑΕΙ να αποφασίζουν και για το εκπαιδευτικό δυναμικό που θα τα στελεχώνει, τότε μιλάμε για μια πλήρη ιδιωτικοποίηση της παιδείας και μια κραυγαλέα κατάργηση της ελεύθερης έρευνας και διακίνησης ιδεών. Εμπορευματοποίηση , δηλαδή, με τους σκληρότερους όρους. Επιτέλους η προοδευτική κυρία Διαμαντοπούλου και το Σοσιαλιστικό της κίνημα εκπληρώνουν τις διαχρονικές θέσεις της εγχώριας ακροδεξιάς για την Παιδεία.

Όσο η οικονομική κρίση βαθαίνει και ο καπιταλισμός δείχνει τα δόντια του, ξεδιάντροπα πλέον, τόσο θα προωθούνται νέες αλλαγές στην Παιδεία. Πολύ απλά , γιατί καμία κυβέρνηση δεν επιθυμεί ένα κατώτερο προλεταριάτο μορφωμένο, που θα μπορεί να διεκδικήσει τα δικαιώματα του πιο συστηματικά, πιο απενοχοποιημένα, πιο μαζικά.

Advertisements