Για την απεργία.

Posted on Ιουνίου 26, 2011

0





Τις μέρες αυτές οι υπάλληλοι της ΔΕΗ απεργούν, ενάντια στην κυβερνητική πολιτική των μειώσεων των μισθών και των φορολογικών μέτρων. Στη διάρκεια της απεργίας τους κατεβάζουν περιοδικά τους διακόπτες σε διάφορες περιοχές της χώρας, κόβοντας την παροχή ρεύματος. Η τακτική αυτή , για τον πολίτη, είναι ιδιαίτερα ενοχλητική και αποδιοργανωτική. Ιδιαίτερα για τα άτομα τα οποία εργάζονται ή τους συνανθρώπους μας με πρόβλημα υγείας.

Η αλληλεγγύη των υπολοίπων εργαζομένων προς τους υπαλλήλους της ΔΕΗ είναι μηδενική. Κανείς, λοιπόν, δεν υπερβαίνει τη δυσφορία του για να αφουγκραστεί τα αιτήματα. Βέβαια, το φαινόμενο δεν είναι τωρινό και δε αφορά μονάχα την περίπτωση αυτής της απεργίας. Σε κάθε απεργία ενός κλάδου, εργαζόμενοι άλλων κλάδων ενοχλούνται και κατακρίνουν τις κινητοποιήσεις. Το επιχείρημα πως στερούν το κοινωνικό αγαθό από αυτούς που το χρειάζονται κρίνεται ανεπαρκές. Η ίδια η έννοια της απεργίας συνίσταται στην παύση εργασίας, άρα στη διακοπή παραγωγής – προσφοράς ενός αγαθού. Συνεπώς, η ακραία θέση του ίδιου αυτού επιχειρήματος είναι αναστολή κάθε απεργιακής κινητοποίησης. Προς όφελος ποιανού άραγε;

Ο απεργός επιθυμεί με αυτή την δράση του να αναγκάσει το κράτος να επιληφθεί των προβλημάτων του ή να μην του δημιουργεί, τουλάχιστον , επιπλέον. Είναι εντελώς παράλογο να μιλάμε για ακόμη ηπιότερη αντίδραση από αυτή της απεργίας, αφού η ίδια η έννοια της διεκδίκησης σημαίνει «ζητώ κάτι το όποιο δεν έχω και δεν μου δίνεται». Συνεπώς, ένας βαθμός εξαναγκασμού πρέπει να ασκηθεί σε αυτόν που έχει (Κράτος -Εργοδοσία) από αυτόν που ζητά (εργαζόμενος).

Το επιχείρημα , πάλι, που θέλει τις θέσεις των απεργών λάθος, ακραίες, καταχρηστικές, είναι εξίσου ασταθές και το έχουν αποδυναμώσει οι ίδιοι οι θιασώτες του, χαρακτηρίζοντας κάθε κινητοποίηση «καταχρηστική», «παράνομη», «μόδα» κ.λπ. Αν, ακόμη, αναλογιστούμε την ξεδιάντροπη πολιτική της κυβέρνησης κατά των εργαζομένων είναι δύσκολο να φανταστούμε μια απεργία που δεν θα νομιμοποιείται εκ των πραγμάτων.

Η τακτική του διαίρει και βασίλευε, μεταπολιτευτικά στην Ελλάδα, βρήκε μια καταπληκτική εφαρμογή. Οι καθολικές διεκδικήσεις του λαού είναι σπανιότατες και ο σεχταρισμός, η διάσπαση και ο διαχωρισμός μεταξύ των εργαζομένων είναι ανεπανάληπτος. Όλες οι εργασίες προσφέρουν ένα αγαθό. Αν απεργήσουν οι γιατροί, δημιουργείται πρόβλημα. Μα, πώς τότε θα διεκδικήσουν τα δικαιώματα τους; Το ίδιο ισχύει και για όλα τα επαγγέλματα: τους καθαριστές, τους δασκάλους, τα ΜΜΜ, ακόμα και τους δικαστικούς, που σε πολλές περιπτώσεις βγάζουν τις απεργίες των άλλων καταχρηστικές και παράνομες.

Μόνο όταν καταφέρουμε να ξεπεράσουμε την λογική ότι η απεργία του άλλου μας ξεβολεύει, ενώ η δικιά μας είναι τίμια και σωστή θα δούμε πραγματικά μεγάλα αποτελέσματα από τη δράση του εργατικού κινήματος. Η απεργία του συναδέλφού μας μάς αφορά. Διαφορετικά , θα μείνουμε αναπόφευκτα μόνοι .

Martin Niemöller, «Όταν ήρθαν…»

Όταν οι ναζί ήρθαν για τους κομμουνιστές,
Παρέμεινα σιωπηλός,
Δεν ήμουνα κομμουνιστής.

Όταν φυλάκισαν τους σοσιαλδημοκράτες,
Παρέμεινα σιωπηλός,
Δεν ήμουν σοσιαλδημοκράτης.

Όταν ήρθαν για τους συνδικαλιστές,
Δε φώναξα,
Δεν ήμουν συνδικαλιστής.

Όταν ήρθαν για τους Εβραίους,
Δε μίλησα,
Διότι δεν ήμουν Εβραίος.
…………………………………….
Όταν ήρθαν για μένα,
Δεν είχε μείνει κανένας
Για να φωνάξει.

Υ.Γ. Η ΔΕΗ εκδίδει τις ώρες και τις περιοχές που θα γίνουν οι διακοπές στο site της.

Advertisements