Μίκης ή οι κίνδυνοι έλλειψης πολιτικής σκέψης.

Posted on Ιουνίου 15, 2011

0



Ας κάνουμε μια παρατήρηση: όσα μπορούμε με τις αισθήσεις μας να παρατηρήσουμε, να τα ζήσουμε με το σώμα μας είναι πιο πρόσφορα για αντιδράσεις απ’ τη μεριά μας. Όσα οφθαλμοφανώς μας επηρεάζουν και μας ενοχλούν, εύκολα μπορούμε να τα απομονώσουμε , να τα καταδείξουμε και να προτείνουμε λύσεις ή να δράσουμε. Η δυσκολία έγκειται σε όσα με τη σκέψη μας ή τη συγκρότηση μας πρέπει να εντοπίσουμε και να αναχαιτίσουμε.

Πρακτικά τώρα, και πολιτικά: Όταν απέναντι σου έχεις ένα κράτος καταπιεστικό, μια στρατιωτική Χούντα, μια επικίνδυνη κυβέρνηση – φερέφωνο των ξένων, τότε είναι εύκολο να δείξεις ποιος είναι ο εχθρός. Είναι αυτός που σε καταπιέζει τόσο φανερά, ώστε οι συνέπειες είναι αισθητές, κυριολεκτικά. Ειδικά αν είσαι κάποιος με έρεισμα στον κόσμο είναι εύκολο να μιλάς με μεγάλες κουβέντες και να ξεσηκώνεις τον κόσμο.

Αυτό δεν είναι κακό. Γιατί να είναι; Το κακό ελλοχεύει, όταν βλέπεις μεν τους οφθαλμοφανείς κινδύνους, αφήνεις όμως (ή δεν μπορείς να κάνεις αλλιώς;) να διαπερνά το λόγο σου μια ιδεολογία βαθιά υπεύθυνη για τη σημερινή κατάσταση. Όταν οι νέες σου συμμαχίες είναι επονείδιστες για την ίδια την προσωπική σου ιστορία.

Ο Μίκης είναι , καλλιτεχνικά, ένα τεράστιο κεφάλαιο. Επί χούντας και η πολιτική του στάση ήταν αξιοθαύμαστη. Απ’ την πρώτη στιγμή πέρασε στην παρανομία, γαλουχεί με τα τραγούδια του το λαό, βασανίζεται. Η κατοχή ενός δίσκου του εκείνες τις εποχές, ήταν μια πολιτική πράξη, που είχε και επιπτώσεις!

Οι καιροί , όμως σήμερα είναι πιο πονηροί. Το Κράτος (χούντα) είναι μεν απέναντι στους πολίτες. Τα παρακλάδια του , όμως, είναι πολλά και καμουφλαρισμένα. Τότε παρακράτος ήταν ο στρατός, η αστυνομία και ο χαφιές της γειτονιάς. Τώρα, όλοι ενδύονται δημοκρατικούς μανδύες και σοσιαλιστικές περιβολές. Κάποιοι μιλάνε για ενότητα, αλλά στην ατζέντα τους έχουν εθνικιστικές βλέψεις. Άλλοι, πάλι, σαλτιμπάγκοι της πολιτικής ( βλ. Καρατζαφέρης) δηλώνουν ότι δεν έχουν ιδεολογία!
Στο κίνημα του Θεοδωράκη προσχωρούν από πολίτες που τους μαγνητίζει το πρόσωπο του μέχρι τον Άνθιμο, τον Παπαθεμελή και τον Ψωμιάδη. Είπαμε πως υπάρχουν “αφανείς” κίνδυνοι. Χρειάζεται μια ιδεολογική βάση , μια ιστορική μνήμη και ένας χαρακτήρας για να τους αναγνωρίσεις.

Δεν ξέρω αν ο Μίκης κάποτε ήταν πιο διεισδυτικός και αυτά τα έβλεπε ή συγκυριακά είχε έρθει αντιμέτωπος μόνο με καταφανείς κινδύνους. Η απορία , όμως, μένει: Πώς είναι δυνατόν να ξέχασε τους βασανιστές του;

Advertisements