Εκφοβισμός και Προπαγάνδα.

Posted on Ιουνίου 10, 2011

0



Ένα από τα μέσα πίεσης της κυβέρνησης , για να καταφέρει να περάσει τα οικονομικά μέτρα που της ζητούν οι πραγματικοί εντολοδότες της – οι δανειστές- είναι ο φόβος και μια διαστρεβλωμένη αίσθηση ευθύνης , που προσπαθεί να περάσει στους πολίτες.

Τα ΜΜΕ παίζουν καλά το ρόλο τους συσκοτίζοντας, διαστρεβλώνοντας και αποκρύπτοντας στοιχεία, στατιστικές και απόψεις διαφωνούντων. Ο θεατής μένει στο τέλος με την αίσθηση πως βρισκόμαστε όντως σε μονόδρομο, πως τα μέτρα ίσως είναι αναγκαία και δεν μπορεί να γίνει κάτι. Βέβαια, κάτι τέτοιο δεν ισχύει, αλλά ακόμα κι αν ίσχυε είναι εκπληκτικό το πως αποσιωπάται ποια κοινωνική ομάδα ευθύνεται, ποιοι είναι αυτοί που δημιούργησαν το χρέος.

Αφενός , ο πολίτης αφήνεται στο σκοτάδι, σε ένα δήθεν αδιέξοδο μεταξύ χρεοκοπίας και Μνημονίου (δηλαδή, χρεοκοπίας ξανά). Αφετέρου , και εδώ η μιντιακή προπαγάνδα παίρνει διστάσεις γκεμπελικού επιπέδου, οι ένοχοι όχι μόνο αποκρύπτονται αλλά δημιουργείται και (συν)ενοχικό σύνδρομο στο πολίτη , πως έχει συνευθύνη για τη κατάρρευση της οικονομίας της χώρα. Γιατί άραγε; Επειδή ανέβασε το βιοτικό του επίπεδο και συμμετείχε ενεργότερα στο καταναλωτικό παιχνιδάκι που του έχουν πει πως είναι το ύψιστο αγαθό;

Η κυβέρνηση κάνει ένα βήμα ακόμα για την απαξίωση των θεσμών. Όπως ακριβώς έχει ξεφτιλίσει το κοινοβούλιο (περνάει ολόκληρο Μνημόνιο σε ένα άρθρο!), έχει μηδενίσει το αξίωμα του βουλευτή (αφού δεν επιτρέπει τους αντιφρονούντες ), έχει καταργήσει τη Δημοκρατία (αφού είναι προφανές ότι στερείται λαϊκής εντολής πια , ενώ έφερε τη χώρα στο έλεος των πιστωτών της, γεγονός που δεν αλλάζει με μια απλή αλλαγή κυβέρνησης). Τώρα ήρθε η ώρα του Δημοψηφίσματος.

Το ζήτημα τίθεται άκρως εκβιαστικά. Κατ’ αρχάς, θα είχε μεγαλύτερο νόημα ένα δημοψήφισμα πριν παρθούν αποφάσεις . Πριν το Μνημόνιο. Μετά τί μένει να αποφασιστεί; Επίσης, είναι σημαντικό να δούμε πως θα τεθεί το ερώτημα, που δεν θα πρέπει να κατευθύνει και να παραπλανά. Δηλαδή, το «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα» και το «Αλλάζουμε ή βουλιάζουμε» δεν ενδείκνυνται σαν λύσεις.

Το γεγονός ότι το δημοψήφισμα το ζήτησε και ο ΣΕΒ είναι απολύτως χαρακτηριστικό του σκοπού του εκβιασμού. Οι βιομήχανοι είναι , εξάλλου, οι μόνοι κερδισμένοι αυτής της κρίσης. Με την ανεργία στα ύψη και τις συμβάσεις εργασίας ρευστές , το εργατικό δυναμικό είναι πια αρκετά φθηνό για να βγάλουν τα υπερκέρδη τους.

Εκφοβισμός, τρομοκρατικά διλήμματα και προπαγάνδα. Αυτή είναι η απάντηση της κυβέρνησης στα προβλήματα. Συστηματικά αποκρύπτουν τις εναλλακτικές λύσεις. Έχουν οδηγήσει τη Δημοκρατία , ή τέλοσπαντων αυτό που ονομάζουμε έτσι, σε μονόδρομο. Τί δεν μας λένε;

Ότι 600 δις ευρώ Ελλήνων καταθετών βρίσκονται σε τράπεζες του εξωτερικού αφορολόγητα.
Ότι το ποσό που γλίτωσαν τα μεγάλα κεφάλαια στην Ελλάδα από τη μη φορολόγηση τους ανέρχεται , για την προηγούμενη δεκαετία, στα 110 δις. Όσο και το Μνημόνιο 1!
Ότι καμία άλλη χώρα δεν έχει παραχωρήσει σε τέτοιο καθολικό βαθμό τον δημόσιο πλούτο της, όσο πρόκειται να κάνει η Ελλάδα. Μάλιστα, το Wall Street Journal ανέφερε πως πρόκειται για πραγματική ληστεία.
Ότι οι αριθμοί δεν τους «βγαίνουν» και πως τα δάνεια που παίρνουν είναι μόνο προς αποπλήρωση περασμένων δανείων, και όχι προς ανακούφιση του λαού.
Ότι ο Ισημερινός και η Ισλανδία πέτυχαν καλύτερους όρους δανεισμού και διαγραφή μέρους του χρέους τους.

(η λίστα εκτείνεται στο άπειρο…)

Advertisements