Ιδεολογία Αγανακτισμένων : Συλλογικότητες και Βία.

Posted on Ιουνίου 6, 2011

0



Σταδιακά και όσο το κίνημα των Αγανακτισμένων συνεχίζει την κατάληψη της πλατείας Συντάγματος, δημιουργούνται κάποιες ιδεολογικές αποχρώσεις που έρχονται στην επιφάνεια, όχι μόνο σε όσους συμμετέχουν στις πλατείες , αλλά και σε αρκετούς που είναι αλληλέγγυοι με το κίνημα.

Από τη πρώτη μέρα προπαγανδίστηκε ο ακομμάτιστος χαρακτήρας του κινήματος πράγμα που σίγουρα κρίνεται θετικά. Τα πολιτικά κόμματα είναι οργανικό μέρος του προβλήματος και , σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να είναι και μέρος της λύσης ή τουλάχιστον, μέρος της αγανάκτησης τους κόσμου.

Ωστόσο, αν θέλουμε να είμαστε καχύποπτοι, και έχουμε κάθε δικαίωμα να είμαστε σ’ αυτή τη χώρα, η στήριξη (έστω και χλιαρή) των ΜΜΕ στο κίνημα και ο υπερτονισμός του ακομμάτιστου, αχρωμάτιστου και ειρηνικού χαρακτήρα είναι ανησυχητική. Προφανώς και το κίνημα δεν πρέπει να καπελωθεί. Προφανώς και δεν πρέπει να γίνει το σύνταγμα πεδίο μάχης.

Πρέπει , όμως, να γίνει ένας ποιοτικός διαχωρισμός των όρων. Θα ξεκινήσουμε από το θέμα της ειρηνικής συγκέντρωσης. Η πολιτική ηγεσία , τις μέρες που εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου φώναζαν έξω από τη βουλή, ανακοίνωσε πως θα ψηφίσει το Μνημόνιο και μάλιστα με τη διαδικασία του κατεπειγόντως. Προφανώς, το μήνυμα δεν έχει περάσει. Προφανώς χρειάζονται δραστικότερα μέτρα από τη μεριά του κινήματος. Όπως για παράδειγμα μια Γενική Απεργία διαρκείας. Πράγμα αρκετό βίαιο απέναντι στη πολιτική του Κράτους.

Υπάρχει , όμως, και το σημαντικότερο θέμα περί «αχρωμάτιστου κινήματος». Εδώ ελοχεύει το αυγό του φιδιού και η μεγάλη παγίδα για το κίνημα πια. Να είσαι ακομμάτιστος και ανεξάρτητος είναι ένα πράγμα . Να είσαι απολίτικος είναι άλλο.

Χρόνια τώρα οι κυβερνήσεις και τα μίντια, και εμείς οι ίδιοι ενίοτε, έχουν απαξιώσει τα συνδικάτα και την έννοια του συνδικαλισμού. Μέρος του κόσμου τείνει να βλέπει το πανό ενός συνδικάτου ή μιας πρωτοβάθμιας και συνειρμικά να τα συνδέει με τους διεφθαρμένους πολιτικούς. Είναι , όμως, τεράστια η παγίδα. Σήμερα που οι εργασιακές σχέσεις έχουν «ξεχειλώσει» και οι συμβάσεις εργασίας καταργούνται εν μια νυκτί , το να αρνείσαι τη δράση των συνδικάτων είναι τουλάχιστον αυτοκτονικό. Ο εργαζόμενος σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να διεκδικήσει από την εργοδοσία τα δικαιώματα του ατομικά. όλοι μαζί , όμως, οι εργαζόμενοι μπορούν να πετύχουν τα επιθυμητά αποτελέσματα.

Αυτό το βασικό και αυτονόητο προσπαθούν να το αποκρύψουν. Τα ΜΜΕ περιμένουν στην γωνία το κίνημα να παρεκτραπεί είτε σε πιο δυναμικές παρουσίες είτε σε πιο πολιτικοποιημένες θέσεις που θα ευνοούν τις συλλογικότητες, ανεξάρτητες από κόμματα. Όταν κάτι τέτοιο γίνει θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι για την κρατική καταστολή (της αστυνομίας) και την νοητική καταστολή (των μίντια).

Advertisements