Κριτική της "Αγανάκτησης" , Νο 2

Posted on Μαΐου 30, 2011

0


Κάπως έτσι είδα το κίνημα ως τώρα. Ετερόκλητο και αντιφατικό. Το ζήτημα της πολιτικής θέσης μένει. Το τοπίο ξεκαθαρίζει λίγο – λίγο , αλλά νομίζω ότι όσοι βλέπουμε με συμπάθεια τα λαϊκά κινήματα αγχωνόμαστε για το καίριο ζήτημα, το πιο ουσιαστικό πολιτικό θέμα: το ζήτημα της εξουσίας της επόμενης μέρας. Κάποιοι ομιλητές το έθιξαν, τουλάχιστον στη χθεσινή συνέλευση, με αβέβαιη διάθεση από τους συμμετέχοντες να εμπλακούν σ’ αυτή τη κουβέντα.

Η ανίχνευση των αμεσοδημοκρατικών διαδικασιών είναι κάτι μοναδικό να το βλέπεις και να συμμετέχεις. Η αποδοχή τους , όμως, ως μοντέλο διακυβέρνησης είναι κάτι που το μέσο μέλος του κινήματος δύσκολα θα αποδεχθεί, γιατί κάποια στιγμή θα του σφυρίξουν πως αυτό το μοντέλο είναι αποκύημα των «κακών κουκουλοφόρων» των media.

Είναι αφάνταστης σπουδαιότητας στις συνελεύσεις να καταρρίπτονται οι αστικοί μύθοι και να διαμορφώνονται συνειδήσεις. Όχι μόνο των απολιτικών, αλλά και των πολιτικοποιημένων που είχαν , ίσως, μια άλλην άποψη για τη βάση του κινήματος. Σταδιακά πρέπει να «μορφωθούμε» μέσα από την τριβή μας με τους άλλους. Να καταλάβουμε ότι ο αγώνας είναι κοινωνικός , όχι εθνικός. ότι το σύστημα που φαλίρισε είναι ο καπιταλισμός και πρέπει να αναζητήσουμε άλλες μορφές διακυβέρνησης πέρα από την αστική κοινοβουλευτική δημοκρατία.

Αυτά είναι θέματα, σχεδόν ταμπού, που αργά ή γρήγορα θα τεθούν. Εκεί θα δείξουμε την ωριμότητα μας και πόσο αυτό το κίνημα θα προσφέρει στο αύριο ή ήταν απλά κάτι από το παρελθόν: ένα κουκούλωμα όσων μας ενοχλούν.

Advertisements