Μια πρώτη κριτική της "Αγανάκτησης".

Posted on Μαΐου 26, 2011

0



Χτες , δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι συγκεντρώθηκαν στο Σύνταγμα με συνθήματα κατά της κυβέρνησης, του μνημονίου και της περαιτέρω εξουθενωτικής πολιτικής λιτότητας που εφαρμόζεται από εγχώριες και ξένες γραμμές εξουσίας. Αυτό, κατ’ αρχήν , δεν μπορεί παρά να είναι καλό.

Αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν καμία κομματική ταμπέλα ή , όσοι είχαν, την άφησαν σπίτι τους, χάρισμα στη μαζικότητα του κινήματος. Ανεπηρέαστοι από γραμμές και μικροπολιτικές πήγαν μπροστά στη βουλή για ό,τι πίστευαν. Και αυτό είναι πολύ θετικό.

Μέσα στο πλήθος διέκρινε κανείς φυσιογνωμίες από ανθρώπους τριμμένους με το δρόμο μέχρι παιδιά που ξεπήδησαν από το πιο trendy bar της Αθήνας, με μια συγκρότηση πολύ έξω από το μέρος που βρίσκονταν. Το ό,τι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σε ένα βαθμό ζυμώθηκαν μεταξύ τους, μίλησαν, άκουσαν άλλους να μιλούν, φώναξαν συνθήματα και γενικότερα συγχρωτίστηκαν είναι πολύ θετικό.

Ωστόσο, οι ανομοιογένεια και ο όγκος της κινητοποίησης έφερε στην επιφάνεια και τις αδυναμίες που έχει να αντιμετωπίσει το κίνημα. Στη συγκέντρωση ακούστηκαν από συνθήματα του ελευθεριακού χώρου μέχρι σχεδόν ποδοσφαιρικού τύπου συνθήματα.

Οι ανυπαρξία πολιτικής θέσης, πέρα από τη διαμαρτυρία, θα φέρει σε αμηχανία πολλούς ανθρώπους, αρχικά συμμετέχοντες στο κίνημα. Και εδώ είναι το κρίσιμο σημείο. Ανυπαρξία πολιτικής θέσης δεν σημαίνει διαμαρτυρία απέναντι στα διεφθαρμένα κόμματα. Σημαίνει καταδίκη κάθε πολιτικής κίνησης. Και το κίνημα είναι πολιτική κίνηση. Οι λέξεις σχεδόν το λένε από μόνες τους!

Πολιτική θέση σημαίνει:

  1. Αναγνωρίζω το πρόβλημα.
  2. Βρίσκω τις αιτίες του.
  3. Βρίσκω τους τρόπους να τις πατάξω.
  4. Αναζητώ το μοντέλο που θέλω να βάλω στη θέση αυτόυ που προσπαθώ να αλλάξω.
  5. Διευθετώ τεχνικά θέματα. Καταμερισμός εργασιών, σύσταση συνελεύσεων κ.λπ.

Καμία σχέση η πολιτικοποίηση, και μάλιστα ενός κινήματος ανεξάρτητου, με τη κομματικοποίηση. Η ιδεολογία δεν είναι δαίμονας. Είναι εργαλείο που χρησιμοποιούμε κριτικά μπροστά στα δεδομένα μας. Το μίνιμουν πολιτικής παιδείας που χρειαζόμαστε το έχουμε ήδη: Όλα μέσα από συλλογικές αποφάσεις. Καμία διαίρεση στη βάση του κινήματος, του απλούς ανθρώπους.

Ακόμα και όσοι είμαστε σκεπτικιστές απέναντι στο κίνημα οφείλουμε να στηρίξουμε. Είναι ότι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε. Να κατεβούμε στο δρόμο, να μιλήσουμε με κόσμο και όλοι μαζί να ριζοσπαστικοποιήσουμε τη δράση μας. Μπορεί να μην είναι τίποτα, μπορεί και κάτι να αρχίζει.

Advertisements