Οι δείκτες.

Posted on Μαΐου 19, 2011

0



Όταν θέλουμε να αξιολογήσουμε κάτι είθισται να τίθενται κάποια κριτήρια. Αυτό ισχύει για ένα έργο τέχνης, για ένα αυτοκίνητο, για μια ποδοσφαιρική ομάδα κ.λπ. Δεν μπορείς να κρίνεις κάτι συνολικά, γι’ αυτό και ορίζονται κάποιοι δείκτες. Το ίδιο ισχύει και με τον πολιτισμό ενός τόπου ή καλύτερα κάποιων ανθρώπων.

Αυτονόητη διευκρίνηση: ο πολιτισμός του παρόντος έχει απείρως περισσότερη επίδραση στις ζωές μας από τον πολιτισμό του παρελθόντος. Μπορεί το παρελθόν να είναι ένδοξο, το παρόν , όμως, πενιχρό και θλιβερό. Σε αυτή την περίπτωση ο άνθρωπος του τώρα δύσκολα βρίσκει ανακούφιση στα επιτεύγματα εκατοντάδων, χιλιάδων χρόνων πριν.

Θέτοντας , λοιπόν, κάποιους τέτοιους δείκτες για τη σημερινή κατάσταση σε αυτό τον τόπο ο απολογισμός δείχνει αποκαρδιωτικός.

ΑμΕΑ.
Στα περισσότερα κτήρια δεν υπάρχει πρόβλεψη για την πρόσβαση τους. Σχολεία, πανεπιστήμια, υπηρεσίες, γήπεδα. Σε πολλά αποκλείονται άνθρωποι με κάποια σωματική δυσκολία.Με οδηγούς που παρκάρουν σε ράμπες πεζοδρομίου αλλά και με τους ζωώδεις πια ρυθμούς κίνησης και δράσης μέσα στη πόλη αποκλείουμε ψυχολογικά και πρακτικά κάποιους συμπολίτες μας.

Τέχνη.
Αφενός η οικονομική δυσχέρεια των καιρών είναι ένας ανασταλτικός παράγοντας για την παραγωγή αλλά κυρίως για την «κατανάλωση» τέχνης. Εδώ έχουμε έναν κύκλο. Ο αναγνώστης/επισκέπτης έκθεσης/ακροατής/θεατής είτε παύει να επισκέπτεται/αγοράζει προϊόντα τέχνης είτε η στάθμη έχει πέσει τόσο χαμηλά, που δεν μιλάμε πια για τέχνη αλλά για διακοσμημένη αποβλάκωση τηλεοπτικής αισθητικής. Η τέχνη τότε αρχίζει να φαίνεται κάτι δύσκολο και «εκτός τόπου και χρόνου» . Έτσι διαπαιδαγωγείται η νέα γενιά, που μέρος της θα κληθεί να παράγει τέχνη τα επόμενα χρόνια. Με φθηνά κριτήρια ή καθόλου ενδιαφέρον για την αξία της τέχνης , αυτή φθίνει και μουδιάζει. Κάπου εδώ βρισκόμαστε σ’ αυτό τον τόπο. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν τέχνη και δημιουργούν. Με πενιχρά , όμως, μέσα χωρίς να αγγίζουν πλατύ μέρος της κοινωνίας. Σε αυτή την πόλη, που γίνονταν θεατρικοί αγώνες των κορυφαίων δραματουργών και παίζονταν 4 (!!!) έργα του καθενός στη σειρά και αυτό ήταν ένα γεγονός καθολικής συμμετοχής, χρειάστηκαν μόλις 2.500 χρόνια για να φτάσουμε στις καλοκαιρινές επιθεωρήσεις…

Απορρίμματα.
Θα περίμενε κανείς ότι η διαχείριση τους θα ήταν κάτι αυτονόητο. Ο σύγχρονος Έλληνας έχει ελάχιστα διαμορφωμένη περιβαλλοντική συνείδηση , δεν κάνει ανακύκλωση, το κράτος δεν προσφέρει, συνήθως, κάδους για να το κάνει και ενίοτε πνίγεται στα σκουπίδια του με κάποια επίμονη βροχή.

Ζώα.
Σε άμεση σχέση με την περιβαλλοντική συνείδηση. Στους δρόμους της πόλης τόσα αδέσποτα. Σε συνθήκες θανατηφόρες για τα ίδια, ενώ γίνονται κάποτε και επικίνδυνα για τους περαστικούς.

«Αδύναμοι».
Ο ξένος, ο μη έχων. Ο πλησίον που βρίσκεται στο έλεος τις κοινωνίας. Άνθρωποι αόρατοι, επαίτες. Μιλάμε για ανθρώπους πια. Όχι ζώα. Ανθρώπους! Και είναι λες και δεν τους βλέπει κανείς. Δεν ενοχλούν κανένα, ώστε να φροντίσει γι’ αυτούς τους ανθρώπους. Στο κάτω – κάτω, όταν μιλάμε για κοινωνία που προνοεί για τα μέλη της, για ποια μέλη μιλάμε αν όχι για τα αδύναμα; Τους θυμόμαστε σε στιγμές έξαρσης της εγκληματικότητας, τους βλέπουμε τότε μπροστά μας και βρίσκουμε μια αιτία για το κακό που μας βρήκε. Τρέχουμε τότε, να συμμαζέψουμε ( υποκριτές!) όσα χωράνε στη χούφτα μας.

Προφανώς, κράτος για να ελπίσουμε σ’ αυτό δεν υπάρχει, ούτε χρειαζόμαστε. Ούτε θρησκευτική αλληλεγγύη απέδωσε για τους περισσότερους. Πάνε 2011 χρόνια τώρα… Καιρός για ένα άλλο μοντέλο, συλλογικότητας, αυτοοργάνωσης. Με προτεραιότητα τον άνθρωπο και συνείδηση ευθύνης πάνω στη κοινωνία. Ευθύνης ατομικής.


«Ν’ αγαπάς την ευθύνη.
Να λες, εγώ μονάχος μου θα σώσω τη Γη. Αν δε σωθεί, εγώ φταίω.»

Νίκος Καζαντζάκης, Ασκητική

Advertisements