Βία και ταύτιση.

Posted on Μαΐου 12, 2011

0



Σήμερα σε όλη την Αθήνα έχουν μαχαιρωθεί δεκάδες μετανάστες. Χτες ένας νεαρός από το Μπαγκλαντές δολοφονήθηκε. Ήταν, άραγε, νόμιμος; Παράνομος; Ανέπνεε, δηλαδή λαθραία;

Στην πορεία ένας 30χρονος χτυπήθηκε άγρια από τα ΜΑΤ και βρίσκεται σε καταστολή, μεταξύ ζωής και θανάτου. Μια ακόμη γρήγορη απονομή δικαιοσύνης από την ελληνική αστυνομία, που σαν καλή μαφιόζικη οργάνωση συγκεντρώνει και τις τρεις αρχές εξουσίας: νομοθετική, εκτελεστική, δικαστική.

Ένας ακόμη διαδηλωτής, σε κρίσιμη κατάσταση, υποβλήθηκε σε εγχείρηση αφαίρεσης σπλήνας! Δεκάδες ακόμα τραυματίες.

Προχτές ένας νέος άνρωπος δολοφονήθκε κάτω από το σπίτι του από συγνούς εγκληματίες, με σκοπό να το κλέψουν.

Παρατηρήσεις τώρα:
1. Τα μισά από αυτά τα περιστατικά η αστυνομία τα προκάλεσε.
2. Ένα από αυτά (κυνήγι μεταναστών) το υποθάλπει.
3. Ένα ακόμα, δεν κάταφερε να το αποτρέψει.

Ας μην μείνουμε, όμως εκεί. Παρατηρώντας γύρω μας τις αντιδράσεις από αυτά τα περιστατικά εγκληματικών πράξεων βλέπουμε πως το περιστατικό του ανθρώπου που δολοφονήθηκε κάτω από το σπίτι του μας εξεγείρει περισσότερο. Λογικό. Πρώτον εδώ μιλάμε για νεκρό. Μα ο νεαρός από το Μπαγκλαντές, που δολοφονήθηκε για αντίποινα; Κι αυτός νεκρός δεν είναι;. Ναι . Αλλά αυτός ανήκει στους άλλους. Εμείς δεν είμαστε ξένοι, μετανάστες, λαθραίοι, βρομιάρηδες. Μάλιστα.

Και ο νέος σε καταστολή, ή ο άλλος με την σπληνεκτομία; Όχι, σου λέει, δεν είναι το ίδιο. Αυτοί τα ήθελαν και τα έπαθαν. Εμείς είμαστε φιλήσυχοι, δεν είμαστε αναρχικοί μπαχαλάκηδες.

Με τη δολοφονία του νεαρού άντρα της 3ης Σεπτεμβρίου ταυτιζόμαστε, γιατί δεν βρίσκουμε που έφταιξε. Όντως, πουθενά. Απλά βρισκόταν εκεί ο άνθρωπος και κάποιοι αποφάσισαν για το θάνατο του.

Εμείς, όμως, επιλέγουμε αντανακλαστικά να μας εξεγείρει αυτό το έγκλημα, σε έναν άνθρωπο που βρισκόταν σε μια ουδέτερη στιγμή του. Γιατί σαν άτομα μάθαμε να είμαστε ηθικά ουδέτεροι. Γκρι στις αντιδράσεις μας, πως γίνεται να κινδυνεύουμε; Δεν είμαι φτωχός (πολύ – ακόμα-), δεν είμαι μετανάστης, δεν διαμαρτύρομαι, δεν πάω σε πορείες. πώς μπορεί να με βρει τέτοιο κακό;

Η συνέχεια είναι εύκολη. Χτυπάμε, τον εγκληματία, όχι την εγκληματικότητα και το πρόβλημα απλώς διαιωνίζεται, ες αεί. Κάποτε θα έρθουν και για μας: αστυνομία, εγκληματίας, κάποιος. Ας ελπίσουμε να είμαστε σε μια στιγμή αδιάφορη: όταν βγάζουμε τα σκουπίδια, το σκύλο βόλτα, όταν πάμε στη δουλειά, ή όταν κοιμόμαστε. Προσπαθήστε αν μπορείτε, επίσης, να μην είστε μετανάστες, ξένοι ή έγχρωμοι. Σε διαφορετική περίπτωση πάμε άκλαυτοι.

Advertisements
Posted in: Uncategorized