Το πρώτο βήμα.

Posted on Μαΐου 3, 2011

0



Αυτές τις μέρες στη Γαλλία βλέπουν το φως της δημοσιότητας δημοσκοπήσεις, στις οποίες το ακροδεξιό κόμμα της κόρης του Ζ.Μ. Λεπέν παρουσιάζει τεράστια άνοδο. Μάλιστα, εκτιμάται πως ενισχύεται ιδιαίτερα από τμήματα της εργατικής τάξης της Γαλλίας. Πριν κάνουμε οποιαδήποτε άλλη παρατήρηση θα ήταν χαρακτηριστικό να θυμηθεί κανείς πως η Γαλλία υπήρξε η μεγαλύτερη βιομηχανική χώρα της δυτικής Ευρώπης όπου τους τρεις προηγούμενους αιώνες έλαβαν χώρα σπουδαίες επαναστάσεις και εξεγέρσεις ( 1789,1830,1848,1871,1968 κ.α).

Η Γαλλία, όμως, δεν είναι η μόνη χώρα που στρέφεται προς δεξιές επιλογές. Αν μάλιστα δεν υπολογίζουμε στους προοδευτικούς κυβερνήσεις δήθεν σοσιαλιστικές, όπως η παρέα των, δικών μας, επικίνδυνων που έχουν τη χώρα σε τροχιά κατάρρευσης ,τότε μάλλον η Αριστερά οφείλει να αναλογιστεί καν δυο πραγματάκια.

Κατ’ αρχάς , η ίδια δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Τα Κομμουνιστικά κόμματα ιστορικά φαίνεται να αντιδρούν με ρυθμούς εξουθενωτικά αργούς για την υπομονή των πολιτών. Φοβούμενοι προβοκάτσιες, με αγκυλώσεις και συμπλέγματα για την αρχηγία την επαύριο δεν καταφέρνουν να έχουν απολαβές από τις κοινωνικές συγκυρίες.

Άλλα κόμματα, αριστερής ταυτότητας στην Ευρώπη, είτε έχουν καταντήσει να βρίσκονται στο νέο πολιτικό χώρο της » αριστεράς των διακηρύξεων » ή της «κατ’ όνομα αριστεράς», είτε προσπαθούν να ισορροπήσουν μεταξύ ριζοσπαστικών δράσεων και καμουφλαρισμένης υποστήριξης του συστήματος.

Οι αυτόνομοι χώροι πάντα είναι ένα βήμα μπροστά στη περιγραφή του προβλήματος και στις προτάσεις τους. Παραμένουν, ωστόσο, οι λιγότερο προσβάσιμοι στον πολίτη, με την έννοια της οικείας εκπροσώπησης (που δεν υπάρχει κατ’ αρχήν ιδεολογική) , αλλά και επειδή απαιτούν την ενεργή συμμετοχή του : δράση και ενημέρωση (ο εθισμός στην απραξία, ο τηλεοπτικός «πολιτισμός» έχει δουλέψει) . Ο βολονταρισμός τους είναι πάντα αναγκαίο στοιχείο μιας αντίδρασης. Δυστυχώς, όμως, δεν είναι το πρώτο βήμα. Η αρχή.

Η αρχή ξεκινά από το άτομο. Ο καθένας με την ζωή του, τον κόπο του και τη προσπάθεια του οφείλει να κάνει το πρώτο βήμα. Μαζί να συμπαρασύρει το διπλανό του που έχει βαλτώσει. Να τον παρασύρει, όχι στην κομματική επιλογή «αριστεριτζήδων» καπηλευτών, αλλά στη σκέψη για το σύνολο. Ο ένας για τον άλλο – τον κάθε άλλο- είναι το πρώτο βήμα. Μετά από αυτή τη συνειδητοποίηση ο αυθορμητισμός που προαναφέρθηκε θα είναι κατακλυσμικός και αναπόφευκτα επιτυχημένος.

Advertisements