Τόπος για ελπίδα…

Posted on Απρίλιος 18, 2011

0



Σε ένα μπαλκονάκι μικρό, ημιορόφου, σε στενό μιας μικρής γειτονιάς του Πειραιά. Μόλις ένα μέτρο και μισό από το πεζοδρόμιο, είχε βγει έξω και είχε γονατίσει. Φορούσε ακόμα την ποδιά της. Είχε γονατίσει και είχε τεντωθεί εντελώς, λες και ήταν έτοιμη να εκτοξευτεί. Στην άκρη τον δακτύλων της, στο τεντωμένο χέρι, βρισκόταν ένα βρεγμένο πανί, που πάσχιζε να το παραχώσει στην κάτω δεξιά γωνίτσα, να καθαριστεί κι αυτή. Ήταν γερασμένη. Περασμένα 70.

Τα χείλη της τα είχε σφίξει και, καθώς παρατηρούσα λαθραία την προσπάθεια της, είδα τα μάτια της να μην φεύγουν στιγμή απ’ αυτή τη μικρή γωνιά που έπρεπε να καθαριστεί.

Πρέπει να έμενε μόνη της. Πολλά μέσα δεν διέθετε. Αυτό το μάντευες εύκολα. Κι όμως, στο κρύο της μέρας, στη μοναξιά της και στη δύση της, το ‘βλέπα: θα κέρδιζε. Είχε ένα σκοπό και θα κέρδιζε. Θα όριζε εκείνη ,κανείς άλλος, το μικρό μπαλκόνι της.

Η ελπίδα, μου φαινόταν ξεκάθαρο σαν φωτογραφία, έρχεται σε πολλές μορφές. Ενίοτε και με μορφές που σε προδιαθέτουν για παραίτηση, όπως αυτή μιας υπερήλικης γυναίκας, σε ένα καταθλιπτικά μικρο μπαλκόνι ημιορόφου.

Advertisements