Ο πολιτικός λόγος πάει πανεπιστήμιο;

Posted on Απρίλιος 14, 2011

4



Έχουμε την εντύπωση πως ένα δυναμικό κομμάτι της κοινωνίας, που μπορεί να αντιδράσει ουσιαστικά σε τυχόν συντηρητικά μέτρα, είναι οι φοιτητές. Αυτή είναι μια ανακριβής, δυστυχώς, παρατήρηση.

Αφενός, ένα μεγάλο μέρος τις φοιτητικής νεολαίας διατηρεί μια απολιτική στάση διδαγμένη , συνήθως, από το σπίτι τους. Αφετέρου , αφού η παιδεία γίνεται προνόμιο όλο και πιο λίγων, οι κοινωνικές τάξεις που εκπροσωπούνται από τους φοιτητές είναι όλο και πιο περιορισμένες στα αστικά στρώματα, σε όσους δηλαδή κατέχουν. Συνεπώς, μάλλον, μικρή πιθανότητα αντίδρασης μπορεί να περιμένουμε.

Βέβαια, είναι σύνηθες άτομα από αστικές τάξεις ή αστικό περιβάλλον να αναπτύσσουν ανατρεπτικό λόγο και ακτιβιστική πολιτική δράση , αφού έχοντας γευτεί τις ευκολίες του συστήματος, μπορούν – σωστά- να επικεντρωθούν και να χτυπήσουν τις αδυναμίες του.

Γενικά ,πάντως, οι περιπτώσεις ουσιαστικού πολιτικού λόγου μέσα στα πανεπιστήμια σπανίζουν. Ενίοτε, οι αριστερές παρατάξεις αρθρώνουν ένα σοβαρό λόγο – άλλες σε μεγαλύτερο , άλλες σε μικρότερο βαθμό- χωρίς να μπορούν, όμως, να συντονιστούν. Με συνέπεια να χάνονται σε παιχνίδια μικροπολιτικής και στα μάτια των ήδη καχύποπτων – αρνητικών – απολιτικοποιημένων φοιτητών να φαίνονται όλοι «μια απ’ τα ίδια».

Αδιάφοροι για τα πολιτικά φοιτητές που πλησιάζουν τις παρατάξεις με σκοπό το όφελος (sos, σημειώσεις κλπ). Κομματόσκυλα, «γραμμητζήδες» με άνωθεν εντολές , που αλληλοκατηγορούνται .Εκλογές ανούσιες. Καμία κουβέντα για τα ουσιαστικά προβλήματα.

Το σκηνικό αυτό μεταφέρεται και στην κοινωνία: οι φοιτητές γίνονται πολίτες, οι παρατάξεις κόμματα και τα κομματόσκυλα κομματόσκυλα! Οι εκλογές μια φάρσα και αποτέλεσμα μηδέν! Αποτέλεσμα η κοινωνική και πολιτική παρακμή.

Η απάντηση στην κατάσταση αυτή ξεκινά από το άτομο. Ο καθένας αφενός, οφείλει να έχει αυτιά και μάτια ανοιχτά. Κριτικό πνεύμα και να μην βρίσκεται εν υπνώσει. Η μαζική άρνηση και η συλλήβδην αποδοχή ιδεών και καταστάσεων είναι σφάλματα μικρόνοων. Κριτική σε όλα.

Αφετέρου, όλοι μας οφείλουμε να ξανατοποθετήσουμε τον πολιτικό λόγο εκεί που του αξίζει. Να ξαναποκτήσει τη θέση του εργαλείου της άμεσης δημοκρατίας. Να μην τον χρησιμοποιούμε κούφια και όταν αυτό γίνεται να κατακεραυνώνεται .Ακόμα και όταν μιλάμε στο διπλανό μας μόνο οφείλουμε σεβασμό. Πόσω , μάλλον, σε ένα ακροατήριο. Τελικά, είναι μονάχα ζήτημα αρχών: τιμιότητας, ειλικρίνειας και ανθρωπιάς.

Advertisements