Ποιός μιλά και ποιός ακούει;

Posted on Απρίλιος 10, 2011

0


Κάποιες φορές λες πως είσαι έτοιμος. Παίρνεις μια βαθιά ανάσα και… μπρος να ριχτείς στο σκοπό σου. Και πάνω που πας να καταπιαστείς με το οτιδήποτε, ξεφουσκώνεις και μένεις μετέωρος. Αρχίζεις και νιώθεις αδύναμος και ανίσχυρος, γιατί βλέπεις πως η δυναμική των πράξεων σου έχουν ελάχιστο αντίκτυπο στα πράγματα. Πως πια ο ένας πραγματικά δεν είναι κανένας.

Η σύγχρονη κοινωνία, η δημοκρατία όπως την φτιάξαμε, εξυπηρετεί ένα σύνολο. Την πλειοψηφία που παίρνει αποφάσεις. Ωστόσο, στην πλήρη αποβλάκωση που βρισκόμαστε, έχουμε πιστέψει πως αν κάθε 4 χρόνια το 1/3 του πληθυσμού αποφασίζει για το μέλλον όλων, αυτό είναι και δίκαιο και δημοκρατικό! Όχι μόνο αυτές οι ασθενικές – του 1/3 – κυβερνήσεις, ειδικά όταν υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις από τους πολίτες, δεν νομιμοποιούνται να κυβερνούν, πόσω μάλλον να καθορίζουν το μέλλον των πολιτών τους για τις επόμενες δεκαετίες.

Ο άνθρωπος έχει δικαίωμα να οργανώνει τη ζωή του κατά τον τρόπο που επιθυμεί. Χωρίς εξαρτήσεις από απίθανους τύπους, περαστικούς της αρπαχτής. Η κοινωνία οφείλει να στραφεί ξανά στο άτομο και στις ιδιαίτερες ανάγκες του. Να ενδιαφερθούμε ξανά για τους λίγους, για τους αδύναμους και όσους δεν έχουν φωνή. Για όλους όσοι χαρακτηρίζονται με κάθε είδους κριτήρια ( φυλετικά, σωματικά, σεξιστικά, θρησκευτικά) και δεν ακούγεται η φωνή τους.

Δημοκρατία δεν είναι η επιβολή του δικαίου των πολλών. Είναι η εφαρμογή του δικαίου για όλους. Όχι του δικαίου των νόμων, αλλά των Ανθρώπων. Στο κάτω – κάτω η επιβολή του δυνατού δεν λέει τίποτα. Είναι μόνο ο αυνανισμός του ηλίθιου!

Advertisements