Διαφυγή

Posted on Απρίλιος 7, 2011

0



Ο πλέον απαισιόδοξος φιλόσοφος, ο Αρθούρος Σοπενχάουερ, είχε την άποψη πως η θέληση ( Die Wille) επιβάλλεται στον άνθρωπο και τον περιορίζει, τον εξαπατά, τον κάνει συνεχώς να θέλει το παραπάνω, να ζητά αμετανόητα. Ο φιλόσοφος μίλησε για τη ρίζα του καταναλωτισμού πολύ πριν κατακλύσει τον σύγχρονο άτομο.

Αδιαφορούσε για τις διαπροσωπικές σχέσεις και ήταν σε τέτοιο βαθμό μονήρης και μισάνθρωπος , που έφτασε στο σημείο να γράψει εγχειρίδιο για την τέχνη του να έχεις δίκιο, ακόμα κι όταν έχεις άδικο (Εριστική διαλεκτική). Μισογύνης, ούτε με της γυναίκες της οικογενείας του δεν είχε σχέσεις. Το κυριότερο, όμως χαρακτηριστικό της απαισιόδοξης σκέψης του ήταν η ματαιότητα της ζωής: » πραγματικός σκοπός της ζωής είναι να απαλλαγούμε απ’ αυτή», ο θάνατος είναι απαραίτητος γιατί αλλιώς οι άνθρωποι » θα γίνονταν βορά της πλήξης», » οι αδιάκοπες προσπάθειες για εξάλειψη του πόνου απλώς αλλάζουν τη μορφή του», και πόσα άλλα τέτοια χωρία.

Κι όμως, αυτός ο άνθρωπος στο μόνο πράγμα που έλεγε πως βρίσκει ανακούφιση ήταν η τέχνη: αυτή καταστέλει προσωρινά την Θέληση, φέρνει το άτομο σε μια σφαίρα απελευθέρωσης και ανεξαρτησίας.

Στις μέρες μας, η διαφυγή στη τέχνη και στις ζυμώσεις της (κοινωνικές, πολιτικές, ανθρωπιστικές) φαίνεται να είναι σχεδόν το ίδιο επείγουσα. Έχουμε χορτάσει τεχνοκράτες, οικονομολόγους, «Γερμανούς προφεσόρους» . Εργασιακά θα πρέπει να συμμορφωνόμαστε στις επιταγές της αγοράς και των αναγκών της. Ένα κατσαβίδι για κάθε βίδα της χρηματοδότριας ( πες Siemens) εταιρίας θα γίνουν οι απόφοιτοι των ΑΕΙ.

Η τέχνη είναι το ειρωνικό γέλιο του ατόμου σε όλ’ αυτά ή η απεγνωσμένη αντίδραση σου, ανάσα στο πεζό και άχρωμο που νομίζουν ότι μπορούμε να ανεχτούμε. Η Φαντασία και δημιουργικότητα είναι βασικές προϋποθέσεις για την αντίδραση. Και ευτυχώς καλλιεργούνται!

Advertisements