Δεσμοί

Posted on Μαρτίου 16, 2011

0



Σε εποχές σαν τις σημερινές, που κυριαρχεί το χάος της παραπληροφόρησης και της αμετροέπειας είναι λογικό το άτομο να αναζητήσει κοινά σημεία επαφής με τον διπλανό του, ώστε να βρει μια στήριξη. Με την ηττοπάθεια των καιρών μας, όμως, η στήριξη καταλήγει να είναι μια αμοιβαία παραλυσία και όχι μια δημιουργική αντίδραση σε κάθε τι που κάνει τις ζωές μας δυσκολότερες. Για να γινόταν κάτι τέτοιο, μια συγκροτημένη αντίδραση – έστω και 100% αυθόρμητη- θα έπρεπε μεταξύ μας να έχουμε κάποιους δεσμούς. Δεσμούς που, οι υπέρμαχοι του πατρίς – θρησκεία- οικογένεια, έχουν αποδομήσει σε τέτοιο βαθμό ώστε καμία αλλαγή να μην είναι εφικτή. Εξάλλου, αυτοαποκαλούνται συντηρητικοί. Δεν είναι , αν μη τι άλλο, ασυνεπείς.

Όμως, το τρίπτυχο που προτείνουν είναι κούφιο. Εκτός ότι και οι ίδιοι το έχουν προδώσει από τη μεριά τους, δεν παρέχει για το άτομο κανένα πάτημα όχι για να αντιδράσει , αλλά πολλές φορές και για να αγανακτήσει. Έτσι, χωρίς ουσιώδεις κοινωνικούς και ταξικούς δεσμούς έχουμε στραφεί σε άλλους…

Όλοι μας είμαστε καταναλωτές. Όλοι μας είμαστε οπαδοί. Πόσο «δυνατοί» καταναλωτές είμαστε και τι είδους οπαδοί, αυτά είναι τα στοιχεία που μας ξεχωρίζουν. Ο καταναλωτισμός και η τυφλή πίστη (μεσαιωνική) σε μια άποψη, κόμμα, ομάδα, θρησκεία είναι ο σημερινός πολιτισμός μας. Μάλιστα, στην ανώτερη μορφή αυτού του πολιτισμού φτάνουμε να είμαστε οπαδοί αυτού που καταναλώνουμε, του ίδιου του προϊόντος δηλαδή, που θα έπρεπε απλά να μας εξυπηρετεί!

Δεν είναι τυχαίο, που απόβλητοι της κοινωνίας είναι όσοι δεν μπορούν/ δεν θέλουν να καταναλώσουν ή/και να πιστέψουν τυφλά. Μάλιστα, ως προς το τελευταίο υπάρχουν μόνο αρνητικοί χαρακτηρισμοί για να τους προσδιορίσουν: ά-μπαλοι, ά-πιστοι, ά-θεοι, α-πατρίδες, αν-αρχικοί, α-προσάρμοστοι, …

Όταν, λοιπόν, η ζωή μας περιστρέφεται γύρω από αυτές τις δύο έννοιες είναι λογικό να αντιδρούμε μόνο όταν μας στερούν τα αντικείμενα των δύο αυτών εννοιών: το προϊόν και την ύπνωση. Αντιδρούμε σε οποιονδήποτε εμποδίζει το δρόμο μας προς το ταμείο. Μονάχα σ’ αυτόν. Χωρίς να βλέπουμε πως το πρόβλημα είναι γενικότερο και αφορά το σύστημα οργάνωσης της κοινωνίας μας.

Χρέος όλων μας είναι να αποδείξουμε πως σαν άνθρωποι δεν είμαστε ένα κατακερματισμένο σύνολο ανταγωνιστικών καταναλωτών και φανατικών οπαδών αλλά μια γροθιά ανθρωπιάς και αλληλεγγύης , πρώτα για τα αιτήματα του διπλανού μας και μετά για τον εαυτούλη μας.

Advertisements