Συνιστώσες…

Posted on Φεβρουαρίου 17, 2011

0


Στο εσωτερικό του ΣΥΡΙΖΑ παρουσιάζεται σε όλο το μεγαλείο του το τεράστιο πρόβλημα της Αριστεράς.

Υπάρχουν , λοιπόν, δύο κόμματα : Συνασπισμός και ΑΚΟΑ
Υπάρχουν τέσσερις οργανώσεις: ΚΟΚΚΙΝΟ , ΞΕΚΙΝΗΜΑ, ΚΟΕ, ΔΕΑ.
Υπάρχουν τέσσερις ομάδες: ΡΟΖΑ, ΚΕΔΑ, ΔΗΚΚΙ, Ενεργοί πολίτες,Οικοσοσιαλιστες.
Υπάρχουν, εντοπισμένες, πέντε τάσεις : Αριστερή ενότητα, Αριστερό ρεύμα, Πλατφόρμα 2010, Αριστερή ανασύνθεση.
Τέλος, υπάρχουν και οι Ανένταχτοι που, κάποιοι απ’ αυτούς τείνουν προς μια μεριά, κάποιοι στην άλλη σε μια ενδεχόμενη διάλυση του κόμματος

Οι διαφορές αυτών των συνιστωσών είναι ότι όσοι ανήκουν σε μία, πχ ,είναι τροτσκιστές, ενώ μιας άλλης μαοϊστές. Άλλοι είναι ευρωκομουνιστές ενώ άλλοι ανήκουνε στην ανανεωτική αριστερά. Μάλιστα oi τροτσκιστές της ΔΕΑ διασπάστηκαν και προήλθε το , επίσης τροτσκιστικών αρχών ΚΟΚΚΙΝΟ! Ανήκουν, δηλαδή, στην Αριστερά. Είναι Μαρξιστές και ερμηνεύουν τον Μαρξ βάσει τον Τρότσκι. Συμμετέχουν στο ίδιο Κόμμα. Προέρχονται από κοινή ρίζα. Κι όμως. Είναι δύο διαφορετικές συνιστώσες. Το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι το ότι αυτές οι διαφορετικές αρχές είναι πρακτικά τόσο κοντά, που μόνο μια θεωρητική προσέγγιση μπορεί να τις φέρει στην επιφάνεια, αν και πάλι αμφιβάλλω αν θα έχουν καμιά διαφορά για το άτομο, που αυτή τη στιγμή μέσα στην κοινωνία βρίσκεται σε αδιέξοδο Είναι απορίας άξιο πώς ένας μαοϊστής , τον 21ο αιώνα, δεν μπορεί να συνεννοηθεί με έναν τροτσκιστή για μια κοινή πορεία δράσης.Καταντά σενάριο επιστημονικής φαντασίας να σκεφτούμε σύμπραξη όλου του Αριστερού χώρου (συμπεριλαμβανομένου και του Κ.Κ.)

Είναι αδιανόητο ,ότι επειδή ο Τρότσκι , αν και μαρξιστής, στηρίζει τη διαρκή επανάσταση και τον διεθνισμό κάνοντας κριτική στο Στάλιν ή επειδή ο Μάο απέρριπτε την αποσταλινοποίηση και υποστήριζε ότι η επανάσταση είναι δουλειά των αγροτών πρωτίστως, και όχι των εργατών , μπορεί η Αριστερά στην Ελλάδα να υφίσταται διαχωρισμούς. Ακόμη και πιο καίρια ζητήματα, όπως η αποτίμηση και η αξία του Στάλιν, δεν θα έπρεπε να εμποδίζουν το Κ.Κ. να συνασπιστεί με προοδευτικούς ανθρώπους, και μονάχα γελοία φαίνονται μπροστά στην κρισιμότητα των τωρινών συγκυριών.

Ακόμη και το μεγαλύτερο επαναστατικό δίλημμα μεταξύ αναρχίας και κομμουνισμού – δηλαδή το: επανάσταση και ανατροπή του συστήματος ή πρώτα εγκαθίδρυση δικτατορίας του προλεταριάτου, έως ότου το κράτος καταρρεύσει από μόνο του – είναι σαν δύο γιατρούς πάνω από έναν ετοιμοθάνατο που διχογνωμούν για την ποσότητα του φαρμάκου που θα χορηγηθεί.

Πριν το καταλάβουν θα έχουν μπροστά τους ένα πτώμα.

Advertisements