Μεταναστευτικό

Posted on Φεβρουαρίου 10, 2011

0


Έγινε τον τελευταίο καιρό μεγάλος λόγος για το φράχτη που η κυβέρνηση θέλει να κατασκευάσει στο Έβρο, προκειμένου να μειώσει την εισροή μεταναστών στη χώρα. Ένα μέτρο που η κυβέρνηση ζήλεψε από τον σοσιαλδημοκράτη Θαπατέρο που το εφάρμοσε στα δικά του σύνορα.

Το υποκριτικό της υπόθεσης είναι πως οι κραταιές δυτικές δυνάμεις, που ελέγχουν το μεγαλύτερο μερίδιο του πλούτου του πλανήτη, ενώ είναι υπεύθυνες για την τριτοκοσμική κατάσταση κάποιων χωρών, όταν έρχεται η ώρα να περιθάλψουν τους μετανάστες τους αδιαφορούν επιδεικτικά.

Σε μια ανθρώπινη κοινωνία το μόνο που θα είχε να αντιτάξει κάποιος απέναντι στη σημερινή (και αυριανή) μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας και της Δύση είναι πως : αν όχι εμείς, ποιος; Δεν είναι άνθρωποι; Αν συνάνθρωποι τους δεν φροντίσουν γι’ αυτούς τότε ποιος;

Όμως, σε μια χώρα που η πνευματική εξαθλίωση και ( προσφάτως ) η οικονομική μοιρολατρία έχει χτυπήσει κόκκινο, είναι επόμενο οι αντιδραστικές ακροδεξιές απόψεις να ανθούν και να εξαπολύουν φαντασιοπληξίες για εθνική αλλοίωση και καταδυνάστευση των πόρων (υγείας, παιδείας κ.λπ. ) από τους μετανάστες. Αφενός, βέβαια, είναι γελοίο να μιλάμε για εθνική καθαρότητα με την έννοια που κάποιοι ονειρεύονται ( αιματολογικά και γονιδιακά), αφετέρου είναι μεγάλη ανακρίβεια ότι οι μετανάστες απομυζούν τους πόρους μας. Μάλλον, συμβαίνει το αντίθετο. Οι μετανάστες είναι ένα εργατικό δυναμικό , που με τους εργαζόμενους της χώρας προσέλευσης δεν έχουν τίποτα να χωρίσουν. Οι δύο απ’ τις μεγαλύτερες βιομηχανίες αυτή τη στιγμή στο κόσμο (ΗΠΑ και Γερμανία) οικοδομήθηκαν πάνω στη δουλειά μεταναστών (και Ελλήνων βεβαίως).

Ο μετανάστης είναι σήμερα στην Ελλάδα όμηρος. Έφυγε από μια χώρα που δεν μπορούσε να ζήσει και πάει σε μια άλλη, που δεν τον αφήνουν να ζήσει. Η σημερινή εργατική τάξη οφείλει να συνειδητοποιήσει πως ο συνάδελφος της δεν είναι ο αντίπαλος. Ο αντίπαλος είναι οι μηχανισμοί του «επιτυχημένου» συστήματος του καπιταλισμού που με τη συσσώρευση του πλούτου έχει καταστήσει τη φτώχεια και την εξαθλίωση σε μεγάλο μέρος του πλανήτη κανόνα (έχει γούστο να ακούς καπιταλιστές να μιλούν για την αποτυχία άλλων συστημάτων).

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η Αίγυπτος αλλά και διαχρονικά το Ισραήλ, που καταπιέζει τους Παλαιστίνιους με την ανοχή όλων των δυτικών. Όταν έρχεται η ώρα των Παλαιστινίων και των Αιγυπτίων να περάσουν τους ευρωπαϊκούς φράχτες και τους απαγορεύεται θα πρέπει να αναρωτηθούμε , που στο διάλο, πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη χωράνε κι αυτοί;

Advertisements