Η εποχή της αποκέντρωσης

Posted on Φεβρουαρίου 9, 2011

1


Σε κάθε εποχή υπάρχουν συνιστώσες κοινωνικές, πολιτικές, οικονομικές κ.λπ. που αν τις αθροίσουμε θα δούμε το στίγμα της εποχής αυτής. Το στίγμα αυτό στους διάφορους τομείς ερμηνεύεται διαφορετικά. Για παράδειγμα στην Τέχνη οι συνιστώσες αυτές αποτελούν τα συστατικά στοιχεία για την καθιέρωση ενός ρεύματος ή ενός κινήματος. Με τις αλλαγές στην κοινωνία και στο τρόπο που οι άνθρωποι βλέπουν τη ζωή επέρχονται και οι αλλαγές στα αισθητικά κινήματα. Για παράδειγμα το κίνημα του ντανταϊσμού που έχει να κάνει με την απόλυτη απελευθέρωση από κάθε δομή, νόημα και νόρμα γεννήθηκε μέσα από τις στάχτες του Ά παγκοσμίου πολέμου. Σαν επιθυμία, δηλαδή των ανθρώπων να ξεφύγουν από τη φρίκη του πολέμου μέσα από τις απίθανες εικόνες και παραστάσεις που προσέφερε το κίνημα.
Στη δική μας εποχή αυτό που επικρατεί είναι η αποκέντρωση. Δεν υπάρχει ένας πυρήνας ή, ας πούμε, στόχος ή σημείο επαφής μεταξύ των ατόμων. Οι απόψεις διαχέονται και χάνουν τη δυναμική τους όντας μονάδες. Υπάρχει ένα χάος τοποθετήσεων και «πραγματικοτήτων» που κάνουν το άτομο να μοιάζει ασήμαντο. Απόρροια των παραπάνω είναι οι λέξεις , πολλές φορές, να χάνουν τη σημασία τους και , συνακολούθως, να επικρατεί πλήρης ασυνεννοησία ακόμα και για τα πιο αυτονόητα θέματα.
Η μόνη ευκαιρία για το άτομο είναι η κρίση του και η συλλογικότητα. Η κριτική του σκέψη , που θα τον οδηγήσει σε βασικές αρχές συμβίωσης και οργάνωσης και η συγκρότηση συλλογικοτήτων που θα του δώσει την ευκαιρία να τις εφαρμόσει. Κομβικό ρόλο σε μια τέτοια τάση διαδραματίζει η παιδεία που θα στρέφεται στον άνθρωπο και όχι μια εκπαίδευση που θα ζητά απ’ τον άνθρωπο να στραφεί στην στείρα γνώση. Κρίση και συναίσθηση: ικανότητες επίκτητες στις οποίες οφείλει να στοχεύει η παιδεία.
Advertisements