Το ευ ζην που χάνουμε…

Posted on Φεβρουαρίου 8, 2011

0


Καμιά φορά μέσα σε στη ροή των εξελίξεων χάνουμε τον στόχο. Οι συγκυρίες μας κάνουν να κινούμαστε στους ρυθμούς τους και το να ανταποκρινόμαστε σε αυτούς τους ρυθμούς γίνεται αυτοσκοπός. Χάνουμε , έτσι, το στόχο μας και αποπροσανατολιζόμαστε . Αυτό λέγεται ξόδεμα χρόνου.

Υπάρχουν, όμως, φορές που αυτές οι καταιγιστικές συγκυρίες δημιουργούνται και μηχανεύονται από κάποιους, με σκοπό ακριβώς τον αποπροσανατολισμό Γενόμενοι έρμαια των πιέσεων, των υποχρεώσεων, του χρόνου, των προθεσμιών και των διλημμάτων οδηγούμαστε σε αποφάσεις «αμφιβόλου προελεύσεως». Αυτό λέγεται μαζική εξαπάτηση και προπαγάνδα.

Χαμένοι στη νιρβάνα μια πραγματικότητας που τρέχει, πάντα μπροστά μας, χάσαμε πρώτα απ’ όλα το αξιακό μας σύστημα. Τί διάολο πάει πρώτο και τί δεύτερο. Πειστήκαμε πως αν βγάζουμε πολλά λεφτά είμαστε ευυπόληπτοι. Πως η παιδεία είναι εκπαίδευση. Πως καθωσπρέπει είναι η συμπεριφορά που δεν αντιτίθεται στον αποπάνω αλλά περιφρονεί τον αποκάτω. Πως ελευθερία είναι να ψηφίζεις κάθε τέσσερα χρόνια και πως αυτό που ζούμε είναι δημοκρατία.

Όλα δικά μας, λεφτά , καλή δουλειά, «μόρφωση». Όλα. Αρκεί να παίξεις με τους κανόνες. Αρκεί να αποδεχθείς τη πραγματικότητα που σε μουδιάζει. Εξάλλου πολύ χρόνο για σκέψη δεν έχεις: ο εργοδότης σε θέλει 100% αφοσιωμένο – γιατί εύκολα σε αντικαθιστά- , το κράτος κάνει ό,τι περνά απ’ το χέρι του για να σε δεσμεύει σε μηχανισμούς που σε καθηλώνουν και πάνω απ’ όλ’ αυτά η τηλεόραση, που εφαρμόζει υποδειγματικά το γκεμπελικό «λέγε – λέγε κάτι θα μείνει».

Μια πραγματικότητα μαζικών ψευδαισθήσεων καλλιεργεί το τύπο του νεοέλληνα, που φαινομενικά αυτάρκης, βιώνει το δανεικό «ευ ζην» έτοιμος για οποιαδήποτε υποχώρηση σε διακαιώματα, αξίες και ανθρωπιά , προκειμένου να το διασφαλίσει.

Advertisements